Over het sterven van Franciscus

 

Op 4 oktober wordt het feest van Franciscus van Assisi gevierd. Het is zijn sterfdag. Men noemt het een feest omdat Franciscus is overgaan (transitus) naar het land van de levenden.

Franciscus stierf op 3 oktober 1226, (geboren in 1182) nadat hij eerst vergiffenis had gevraagd aan broeder ezel, zijn lichaam, omdat hij, omwille van Christus, zich zo weinig genoegens had gegund en op zijn 44e volkomen afgeleefd was.

 

Toen Franciscus begreep dat het moment van sterven gekomen was, gaf hij twee broeders, die zijn meest geliefde zonen waren, een wenk om bij hem te komen en droeg hun op, nu hij zo spoedig zou sterven, of liever nu het echte leven zo dichtbij was, met luide stem, juichend met hart en ziel zijn ‘Lofzang voor de Heer’, zijn lied van broeder Zon te zingen. Zelf begon hij, zo goed en zo kwaad als hij kon, de psalm van David te bidden: ‘Luid roep ik tot de Heer, smekend richt ik mijn stem tot de Heer!’.

Bij de broeders die aanwezig waren, was er één, wie Franciscus zeer genegen was en die zich zeer veel zorgen maakte voor de broedergemeenschap. Toen hij dit alles zag, begreep hij dat het einde niet ver meer kon zijn en zei tot Franciscus:

’Allerliefste vader, ach, uw zonen blijven zonder vader achter, zonder u, die ons de ware weg zo helder deed zien! Denk toch aan ons die u als wezen achterlaat! Vergeef ons wat we misdeden, ons die aanwezig zijn, en ook onze afwezige broeders, en geef ons allen de weldaad van uw heilige zegen.’

Franciscus antwoordde hem:

‘Denk eraan, mijn zoon, God roept me. Alle broeders evenwel, aanwezig of niet, vergeef ik al hun fouten en misdragingen en, voor zover ik dat kan, spreek ik ze daarvan vrij. Bericht hun dat en zegen ze in mijn naam.’

Tenslotte liet hij het evangelieboek brengen en vroeg hem het evangelie van Johannes voor te lezen beginnend bij: ‘Zes dagen voor het paasfeest, toen Jezus wist dat Zijn uur gekomen was en Hij naar Zijn Vader zou gaan’. De minister was al van plan geweest dit evangelie te lezen, voordat het hem verzocht werd, en toen hij het boek opensloeg, was dit bovendien nog het eerste dat hij voor zich zag. Toch bevatte het boek waaruit men het evangelie moest lezen, de volledige heilige Schrift. Daarna liet Franciscus zich neerleggen op een habijt en zich met as bestrooien, hij, die al heel spoedig alleen maar stof en aarde zou zijn. Veel broeders, wier vader en leidsman hij was, kwamen er nu bij. En terwijl ze eerbiedig stonden te wachten op zijn sterven en de voltooiing van zijn zalig leven, steeg zijn zeer heilige ziel, zich losmakend uit het lichaam, op in de grondeloze zee van het eeuwige Licht. Zijn lichaam gleed uit het leven weg en hij ontsliep in de Heer.

 

[naar Thomas van Celano ‘Franciscus van Assisi. Eerste levensbeschrijving’ Vertaling van br. Dr. A.A.C. Sier ofm]