Ik wil nog enkele aanvullingen geven op hetgeen ik over mijzelf op de pagina Retraite-informatie vertelde.

Creativiteit

Ik kom uit een creatieve en hardwerkende familie, een groot boerengezin, gelovig op de wijze waarop het in die tijd beleefd werd. Wat mijn wijze van geloven betreft, de vorm is in de loop van de tijd zeer veranderd. Geloven is in de beweging van de Geest blijven staan en de Geest staat niet stil.

De creativiteit en ook het harde werken hebben zich in de loop van de jaren ontwikkeld. Het is niet de creativiteit die zich uitdrukt in een vorm van kunst, maar meer de creativiteit in het leven zelf, het vormen vinden, hoe primitief ook, die iets uitdrukken van wat er in me leeft.

Aanvankelijk vond dat plaats in de opvoeding van de kinderen, in knutselen, in tijdsindeling. Later ook in andere vormen: creativiteit in eigen tuin, het omgaan met bloemen en planten, vindingrijke oplossingen rond praktische en andere zaken, de keuken als plaats van creativiteit en vooral het zoeken van de geestelijke weg. Dat is een tocht geweest met veel etappes. Ik ging naar een aantal cursussen, workshops, trainingen, meditatieve bijeenkomsten enz. Nog later kreeg het vorm in schrijven.

Schrijven

Ik heb twee boeken geschreven. Het eerste, Een breuk in de dag, schreef ik onder het pseudoniem Fransje Ingenriet. Ik beschreef er het rouwproces in na de dood van mijn man. Vooral de ontwikkeling van mijn drie kinderen (3, 6 en 8 jaar) kreeg er een grote plaats in. Het was een vruchtbaar proces. Ik leerde zo omgaan met ervaringen en gevoelens. Gaandeweg ontwikkelde de vorm zich en kreeg ik steeds meer plezier in het schrijven zelf.

Ik schreef het onder een pseudoniem omdat we ons zeer kwetsbaar voelden. Het boek is overigens pas vele jaren erna uitgekomen (en is momenteel alleen nog sporadisch tweedehands verkrijgbaar).

Mijn tweede boek verscheen in 1997: Pelgrimeren, lopend stilstaan, nu onder mijn eigen naam. Het is een meditatief boek over de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Een tocht die ik in drie etappes heb volbracht (1993, 1995, 1996). Daarover direct meer.

Ik schreef vanaf januari 2000 tot en met december 2010 elk kwartaal een meditatief artikel in Eikonikon, een ikonenblad, onder het kopje ‘Ter-wijl’. Dit deed ik vanuit de ervaring van het schilderen van ikonen. Dat schilderen wordt in ikonentaal ook ‘schrijven’ genoemd. Het gebeurde vanuit een inspiratie die met gebed te maken heeft. De geschreven artikelen kwamen deels voort uit meditatie en gebed, waarmee het schilderen/schrijven van de ikoon gepaard ging. Voor een ander deel speelde studie van de materie een rol, studie van de achtergrond. Op onze site maken we wel gebruik van de eerder geschreven artikelen, maar we vullen ze doorgaans aan met een nog wat uitgebreidere omschrijving.

Ik schreef regelmatig in het tijdschrift van de Tochtgenoten van Sint Frans, waarvan ik een aantal jaren de redactie had: De Roep van de weg. Dit zijn artikelen over Franciscus en Clara of over andere onderwerpen die daar nauw bij betrokken zijn, zoals bijvoorbeeld een boekrecensie over het jaarthema.

Af en toe rollen er eenvoudige gedichten uit mijn ‘pen’.

Pelgrimeren

Zoals ik hierboven aangaf, ben ik naar Santiago de Compostela gelopen. Ik deed dit vanuit een verlangen dat al lang sluimerde, maar waar ik binnen de context van mijn leven nog niet eerder plaats voor in had kunnen ruimen. Ik heb de hele tocht in mijn eentje afgelegd, al waren er vooral bij de tweede en derde etappe veel ontmoetingen.

Het lopen was voor mij een openbaring. Zelfreflectie en gebed waren de grote compagnons op die weg en mijn stok was mijn trouwe metgezel. Ik versierde hem elke dag met bloemetjes. Ik kwam fasen uit mijn leven tegen die nog niet geheel verwerkt waren. Na de tocht heb ik deze hiaten aangevuld en opgelost.

Sindsdien ben ik blijven pelgrimeren, elk jaar weer een ander traject, nu samen met mijn zus: meerdere andere toegangsroutes naar Santiago, of pelgrimages en wandeltochten in andere landen, bijvoorbeeld in Engeland de route naar Canterbury en de Hadrian’s Wall, Offa’s Dyke; een tocht in Tsecho-Slowakije vanuit Praag, en een andere tocht in Italië van Bologne naar Florence, Assisi en Rome. (Uiteraard maakte ik ook veel lange afstandstochten in eigen land). In 2010 zouden we het tweede deel van de route vanuit Sevilla hebben willen lopen, maar onze planning viel gelijk met de vulkaanuitbarsting die dagenlang het vliegverkeer blokkeerde. We besloten in Nederland te gaan lopen. Over die tocht heb ik in het artikel Quo vadis? verteld. Dit jaar (2011) hebben we het tweede deel van de Route de la  Plata gelopen, althans gedeeltelijk. Dit, omdat mijn zus zodanige knieklachten kreeg dat wandelen niet de juiste optie meer was. Het resterende deel hebben we met de bus gedaan. Over al onze ervaringen blijf ik schrijven omdat ik er zoveel inspiratie aan opdoe. Deze geïllustreerde ‘boeken’ , de verslagen met foto’s, zijn niet voor publicatie samengesteld. Wel zijn verslagen digitaal op te vragen door ieder die er belangstelling voor heeft.
Het boek Pelgrimeren, lopend stilstaan is alleen nog tweedehands verkrijgbaar.

Mandala tekenen

Een van de vormen van creativiteit is ook het mandala’s tekenen. Ik volg er cursussen in en heb, ook in het verleden, er zelf wel enkele cursussen in gegeven. Ik besteedde vooral aandacht aan het intuïtieve proces, verbonden met de eigen spiritualiteit. Ik gaf geen les in het technisch perfectioneren van de mandala.

Mandala’s tekenen is een vorm van ontspanning voor me.

Franciscaanse leesgroep

Ik heb meerdere jaren een franciscaanse leesgroep in Megen in het Minderbroederklooster begeleid. We hebben enige jaren gewerkt met het boek Franciscus van Assisi, over zijn evangelische bezieling en de betekenis ervan voor onze tijd, geschreven door Edith van den Goorbergh en Theo Zweerman.
Daar de voorbereidingen meer tijd van me vroegen dan voor mij nog beschikbaar was, heb ik in 2010 voorgesteld om de begeleiding om toerbuurt op te nemen. Dat gebeurt nu. Wie dat echt niet meent te kunnen of niet durft kan dat natuurlijk aangeven. Het is geen voorwaarde om mee te doen. We werken met het boek ‘De psalmen van Franciscus van Assisi. Een weg naar innerlijke vrede‘ van Herman de Vos, kapucijn. Het ‘praten over’, wisselen we af met ‘het vieren van’. Daarbij putten we uit een ander boek van Herman de Vos, geschreven in samenwerking met Beatrijs Corveleyn, claris: ‘Je ziel zal leven. Vieringen rondom de psalmen van Franciscus.’ Er bestaat ook een cd van deze psalmen. Daar maken we gebruik van.

Ik ervaar het samen lezen als een groot hulpmiddel om dichter bij de diepere betekenis van wat Franciscus bedoelde te komen. De uitwisseling maakt de stof concreet. Het gaat er niet alleen om meer kennis te krijgen. We hopen ook dat de kennis in beleving over kan gaan. Door het lezen en het uitwisselen te verbinden met het vieren, hopen we dat ook onze eigen spiritualiteit erdoor gevoed zal worden.

Het is een open groep. Iedereen die er belangstelling voor heeft, wordt van harte uitgenodigd om vrijblijvend eens mee te komen doen. Informatie over de data kun je bij mij inwinnen: info@stilleretraites.nl .
Er zijn geen kosten aan verbonden.

Begeleiding

Bij het geven van retraites gebeurt het nogal eens dat retraitanten na de retraite nog behoefte hebben aan begeleiding. Als zij dit aangeven kunnen ze hiervoor een afspraak met me maken. Ik heb daartoe een vorming gehad bij Jan van Beeck, die hier cursussen voor gaf en geeft. Het is een wijze van begeleiden die vooral luisterend is, en tegelijkertijd een achtergrond van gebed in zich draagt. Wat we doen tijdens de retraites is, onszelf laten leiden door de Geest; datzelfde doe ik in de individuele gesprekken. Ook mensen die nog geen retraite hebben gevolgd zijn welkom.

Vrienden op de fiets

Sinds mijn kinderen uit huis zijn heb ik enkele kamers over. De gedachte kwam al snel in me op om die ruimte beschikbaar te stellen voor ‘Vrienden Op De Fiets’. Dit is een stichting die adressen verzamelt voor mensen die met de fiets of te voet een tocht door Nederland maken en logies en ontbijt nodig hebben voor een schappelijke prijs. Ik krijg een veertig à vijftig gasten per jaar. Ik geniet ervan om mensen gastvrij te ontvangen. Zelf maak ik, tijdens mijn wandeltochten in Nederland, ook gebruik van deze, zo diverse, gastadressen.
Meer informatie: www.vriendenopdefiets.nl.

Pelgrimshuis Christoffel

Een enkele keer krijg ik aanvragen van mensen die voor bezinning enkele dagen een geschikte plek zoeken. Soms omdat er in een klooster geen plaats is, andere keren omdat men drempelvrees heeft bij een klooster. Of ook wel omdat iemand even een pas op de plaats wil maken.

De naam Pelgrimshuis heb ik gekozen omdat ik in ieder mens een pelgrim zie, onderweg een leven lang.

De naam Christoffel heb ik gekozen omdat deze naam staat voor het symbool van Dragen en gedragen worden, een belangrijk item in mijn eigen leven. In het leven van Franciscus en ook in zijn Geschriften, is dragen tevens een kernwoord.

Over het verhaal van Christoffel wil ik een andere keer nog graag wat schrijven.

Meditatie

Ik heb zelf meerdere vormen van meditatie beoefend. Uiteindelijk voel ik me het meeste thuis bij een samengaan van christelijke en boeddhistische meditatie. Nadat ik jaren het ‘leeg worden’ in de weg die bij het Boeddhisme gepraktiseerd wordt beoefend had, miste ik toch mijn eigen christelijke achtergrond. Ik heb toen een leraar gevonden die richting gaf in de verbinding van beide vormen. Sindsdien is dit de wijze van mediteren die het meest bij me past. Leegworden met een enkel woord of een zin uit de christelijke traditie. Deze zin of dit woord herhalen op de ademhaling. Ook aan de lichaamshouding besteed ik aandacht.

Ik heb in het verleden belangstellenden gevormd in deze wijze van mediteren.

Tijdens onze retraites zal ik twee meditaties begeleiden waarin beide tradities in één meditatie bij elkaar komen.