Reacties op het thema Pelgrimeren

15 april 2012: Verwonderd en dankbaar ben ik
Verwonderd en dankbaar ben ik voor zoveel tekenen van meeleven, schriftelijk of mondeling, met tekens of attenties. Er trekken vele, vele mensen mee op onze tocht, mensen die ons in gebed dragen. Ook wij nemen alle intenties die ons zijn aanbevolen en die wij vermoeden, mee in de ‘rugzak van het hart’. Die hangt onzichtbaar aan onze voorkant, terwijl onze voeten ook jullie voeten zijn.

Ik neem als aandachtspunt voor elke dag twee vragen mee. De volgorde van de vragen is omwisselbaar: ‘Wat mag ik vandaag geven?’ en: ‘Wat mag ik vandaag ontvangen?’ Beide waarden, geven en ontvangen, zijn gelijk, want het geven functioneert pas echt als er ook iemand is die ontvangt en het ontvangen kan alleen bestaan als er ook gegeven wordt. Een pelgrimstocht bestaat uit het dagelijks geven en ontvangen. Ik ben benieuwd wat dit  aandachtspunt ons zal bieden tijdens de tocht.

Als ik terug ben wil ik kijken of ik wat indrukken aan jullie door kan geven op deze site, al zul je daar even geduld voor moeten hebben. Ik neem ook het evangelie van Johannes mee, want elke dag wordt in de liturgie uit dit evangelie gelezen. Verder wat kopietjes uit ‘De weg van mijn verlangen, een spirituele pelgrimsgids’ van Peter Müller, uit het Duits vertaald door Merel Leene (het boek zelf heb ik gewogen en is te zwaar bevonden). Ook enkele pelgrimspsalmen mistaan niet in de bagage van ons, pelgrims. (Het verslag van het vorig jaar kun je nog vinden op de site www.stilleretraites.nl. Kijk onder: ‘Pelgrimeren’ en dan ‘Ruta de la Plata’).

De Ierse pelgrimszegen eindigt met de woorden: ‘en tot we elkaar weerzien, moge God je behoeden in de palm van zijn hand.’ Dat wens ik jullie toe.
Dank voor alles, en verbonden in het gebed,
Ricky

14 april 2012: Ik zal regelmatig in gedachten bij jullie zijn

Ik ben nog net op tijd, om jou en Diny een vruchtbare reis te wensen. Hopelijk loopt alles goed en krijg je fysiek geen problemen.

Ik bewonder jullie voor je moed en doorzettingsvermogen en zal regelmatig in gedachten bij jullie zijn. Zeker als ik zelf ook aan het wandelen ben. Met Jo in Duitsland of tijdens mijn, toch bijna dagelijkse wandeling, langs de Maas.

Ik zou het fijn vinden als je ons gezin ook meeneemt in je gebeden.

Ricky en Diny, het ga jullie goed. Tot ziens.

Fien, ook namens Jo een goede pelgrimage gewenst.

13 april 2012: …zal zeker aan jullie denken, ook vooral in gebed

Wat fijn dat je weer de moed hebt om te gaan wandelen, samen met je zus.Ik wens jullie alle goeds toe en zal zeker aan jullie denken. Ook vooral in gebed.

Heel veel liefs en ik hoor weer als je thuis bent

Joke Koolen

 13 april 2012: Een bijzondere reisgezel!

Een hele fijne en goede reis samen met je zus!

Dat God met jullie mee mag lopen, hij is een bijzondere reisgezel!

Christien

12 april 2012: Loop met vreugde...

Ik herinner mij dat je weer op pelgrimstocht gaat. Weer naar Santiago? Kan Diny dat nu allemaal aan, zijn haar knieën genezen?

Hoe het ook zij, loop met vreugde en in goede gezondheid…

Lyda

 12 april 2012: Alle goeds voor onderweg

Wat fijn dat je weer op weg gaat met je zus. Ik wens jullie een hele goede inspirerende en gezellige tocht toe. Alle goeds voor onderweg en kom weer veilig thuis.

Hartelijke groeten,

Mary den Hartog

12 april 2012:..een goede reis wat dat dan ook in mag houden

Ik wens je op je eigen weg, samen met je zus een ‘goede’ reis, wat dat dan ook mag inhouden. Al reizend in mijn eigen boek ben ik af en toe even bij jullie. Ik ben aan het lezen: ‘Ga je eigen weg! De pelgrimstocht als innerlijke verandering’ van Margrit Irgang misschien ken je het wel.

Op blz. 46 wordt even genoemd ene Sebald Rieter,die een nauwkeurig verslag van zijn pelgrimsreis naar Rome naliet. Ik moest toen meteen aan jou denken, ach toeval bestaat niet (ik kwam de naam ‘Rieter’ nooit eerder tegen).
Behouden thuiskomst!

Hartelijke groet, Annelies

11 april 2012 In gedachten…meelopen

Ik wens je met je zus een goede pelgrimstocht. Een open pelgrimstocht. In gedachten hoop ik af en toe met jullie mee te lopen of een kaarsje aan te steken. Even tijd in deze rumoerige en moeilijke tijden.

Alle goeds en Vrede voor jullie

Lieve groetjes Anja

10 april, 2012: Ik wens je… een hart vol vertrouwen

Wat geweldig dat je alsnog je pelgrimsreis voortzet.
Ik wens je daartoe een stevige basis in de vorm van je voeten..
een soepele voortgang in de vorm van voldoende uithoudingsvermogen
een helder zicht in de vorm van een open mind
een hart vol vertrouwen om je gestelde doel te bereiken.

Goede pelgrimsreis,

Marianna Zorge

9 april 2012: Ultreia!

… vrede en alle goeds op je camino!!!

wij vertrekken van de week van st.jean pied de porte naar santiago over de Pyreneeën. Als god het wil komen we elkaar misschien tegen…….

ultreia ,ultreia en bonne camino tot ziens in juli of november in megen kunnen we weer even bij praten.

hartelijke groeten bert en tina

9 april 2012: een heel fijne en vredige pelgrimstocht…

Ik wil je nog even een heel fijne en vredige pelgrimstocht toewensen samen met je zus. Ik hoop dat deze dagen weer veel toevoegen aan de mooie dagen die je al hebt mogen beleven.

Graag wil ik je vragen om ook aan mijn intenties te denken.

Momenteel is ook een broer van mij onderweg. Hij loopt de oudste route. Hoe die precies loopt weet ik niet maar hij is met de trein naar Frankrijk gegaan en van daaruit gaat hij te voet verder. Hij heeft het afgelopen jaar veel meegemaakt o.a. dat zijn vrouw plotseling verliefd werd op iemand en toen zonder enige vorm van uitleg bij hem wegging. Hij heeft daar erg onder geleden maar heeft dit besluit genomen om even helemaal los te komen van alles. Ik vind het een heel goede manier en ik denk zeker dat hij er alles uit zal halen wat mogelijk is.

Ik wil je heel hartelijk groeten,

Riet

8 april 2012: een mooie en gezegende pelgrimagereis

Hierbij wens ik jou en je zus een mooie en gezegende pelgrimage reis toe.

Dank aan God, dat ik ook mag aansluiten bij de mensen voor wie jullie gebed zullen vragen.

De zegen over dat gebed zal dan vast niet uitblijven.

Wees ervan overtuigd dat ook mijn gebed en gedachten bij jullie zijn.

Hartelijke groet, en tot ziens op 23 juli

Toos Kok

8 april 2012: Een mooie en inspirerende pelgrimstocht

Van harte wens ik je een mooie en inspirerende pelgrimstocht.

Vrede, vreugde en alle goeds,

Marijn

8 april 2012: een inspirerende tocht in een weldadige stilte

Zalig Pasen en een gezegende en inspirerende tocht in een weldadige stilte.

Een liefdevolle groet van Gera

8 april 2012: In gedachten reis ik met je mee

…ik wens je een heeeeele fijne reis samen met je zus, in gedachten reis ik met je mee,

Marjo de Maat

5 november 2011: Meegaan met de stroom

Wat me aansprak in je verslag was het meegaan met de stroom. Niet vanzelfsprekend, als je zoals jullie worden geconfronteerd met de beperkingen van het minder of niet kunnen lopen, en je daar niet maar zo bij neerlegt, maar daarin je weg zoekt en vindt.

Ook sprak me aan dat jullie tijdens je tocht een bepaald ritme vasthielden: tijd nemen voor jullie rituelen, voor religieuze rituelen. Het beschouwen van je dag, van gebeurtenissen. De rode draden als de dagteksten lezen en beschouwen, de haiku’s maken, het schilderen, jullie steeds terugkerende bezigheden die volgens mij zorgden voor een verdieping van jullie tocht.

Je reisverslag komt op mij over als een ‘meerdimensionaal’ verhaal en dat maakt het in meerdere opzichten boeiend.

Daarnaast waande ik even weer terug in de pelgrimssfeer. In voorjaar 2003 liep ik van Taizé, midden-Frankrijk naar Santiago. Vanwege de drukte op de hoofdroute, de Camino Frances, ben ik de laatste 350 kilometer, vanaf Santa Croya de Tera, op de Ruta de la Plata gaan lopen. Een verademing. Tien van de twaalf dagen liep ik alleen, kwam ik geen pelgrims tegen en was ik meestal de enige pelgrim in de Refugio’s. Dat alleen zijn was tegelijkertijd ook een confrontatie voor mij. Ik had behoefte aan alleen zijn maar merkte ook dat ik mensen nodig had. Al was het maar voor een klein praatje.

Ricky, bedankt dat je dit met ons wilde delen.
Vrede en alle goeds,

Peter Drost

6 oktober 2011 Al lezende pelgrimeer je mee

Beter laat dan nooit, maar met zeer veel interesse heb ik, zelfs tot tweemaal toe, jullie Pelgrimstocht gelezen en herlezen. Het is een schitterend verslag en al lezend pelgrimeer je mee. Ik heb grote bewondering voor jullie moed en doorzettingsvermogen, maar ook voor de diep doorleefde bezinningsmomenten tijdens de dagelijkse tochten.

Mijn [helaas verlate] gelukwensen met de zegenrijke Pelgrimage. Ik hoop en wens u toe dat u beiden er nog heel lang van kunt na-genieten en wens u alle goeds toe en Shalom.

Met vriendelijke groeten,

Dhr.A.J.G.M. [roepnaam Wies] Oostendorp

20 september 2011: …de toon die er steeds was om samen door te gaan

In etappes en zeer gespreid ook over een lange tijd, heb ik jullie belevenissen gevolgd…

Wat ik mooi vond om te lezen/te ervaren, hoe veel het was , maar toch te ‘horen’ wat het jullie bracht, ondanks de forse tegenslag. Met name de ‘toon’ die er steeds was van samen doorgaan, zoeken van wegen, soms letterlijk hè, om te kijken ook wat mogelijk was, toch de lichtpuntjes aangevend, vertellend en verhalend wat op jullie pad was, ondanks pijn en ongemak.

Voor mij bleef het interessant en was ik steeds weer benieuwd, hoe het verder zou gaan.

Ook mooi Ricky, dat je het allemaal nog zo kan vertellen en weer kan geven in beleving.

Ik dank je er hartelijk voor en hoop dat het nu weer goed gaat met de knie van je zus.

Hoe is het nu met jou en wat doen de reacties met je?

…

Vriendelijke groet,

Annelies Bakhuizen

17 september 2011: Het moet een zegen zijn elkaar als zus te hebben

Ik heb bewondering voor jou en je zus Diny dat het jullie, ondanks alle pijn, toch weer gelukt is naar Santiago te lopen. Ik weet van de aanvangsperikelen of het wel door zou kunnen gaan en dan toch weer samen. Het moet een zegen zijn elkaar als zus te hebben en zo samen deze stappen te kunnen zetten; jezelf en de pijn te kunnen overstijgen is een zelfoverwinning en godsgenade.

Daarbij mogen wij mede getuigen zijn, even mee oplopen met jullie wandelervaringen. Dat is toch voor ons zeker een genâ te mogen ontvangen, voor jullie een gave, jullie presentie aan ons.

Joke

12 september 2011: Ik zet mijn zoektocht voort

Zoekende naar een zin als deze: Een schone bloem die even gebloeid heeft tot Gods lof, enz. bracht mij op jullie site.

Mensen die zoeken naar zichzelf en op weg geholpen worden door mede-Pelgrims. Hartverwarmend!

Ook een oproep gelezen om een Haiku te maken en toe te zenden. In alle geweld van de wereld, is het zoeken naar hoe het anders moet en kan, toch weer terugvallen op een oud gezegde: Verander de wereld, begin bij jezelf.

Mijn Haiku maakte ik vorige week, na flitsen uit Libië gezien te hebben en ik mij afvroeg waar God was.

Het antwoord kwam de volgende dag:

Druppel vangt zonlicht
Voltreffer uit de Hemel
Schiet-gebed als dank

Ik zet mijn zoektocht voort.
(De zin over een schone bloem heeft in een Gezangboek gestaan).
Veel zegen op jullie pad gewenst.

Henk Klomp

12 september 2011: Bij mij kwamen herinneringen terug…

Met bewondering heb ik het verslag van de Pelgrimstocht naar Santiago de Compostela gelezen. Bij mij kwamen tevens de herinneringen weer terug naar de tijd dat ook ik met mijn zus deze tocht heb gemaakt (17 jaar geleden)…

Anneke

10 september 2011: De dagcitaten vond ik erg mooi: verschillende genoteerd

Dank voor het uitgebreide, mooie, eerlijke verslag. Door lezen + kijken foto’s (achteraf) meebeleefd. Ook de mindere momenten door de knie van Diny. Hoe gaat het nu met haar? Wens haar sterkte en beterschap!

De dagcitaten vond ik erg mooi: verschillende genoteerd.

Wat ik ook bijzonder vind, dat jullie als zussen dit beleven -de zorg voor elkaar-, dat is mooi.

Dank,

Annemieke

9 september 2011: …nooit meer alleen te zijn…

Eindelijk ben ik er toe gekomen je ervaringen te lezen over die geweldige tocht. Hoe is het nu met Diny? … Voor jou, zo kwiek nog in de benen was het ook loslaten. Vooral het laatste stuk van de tocht met de bus… Ik voelde je blijdschap maar ook je verdriet om Diny die het niet kon volhouden.

De kaartjes die jullie ontvingen met de nodige spirituele teksten l’esprit de chemin heeft je waarschijnlijk aangespoord om de laatste retraite te starten op de eerste dag met het verhaal van Abram. Ik heb daar toen al op gereageerd.

Je gedachten over leren los laten en weten wanneer tijd is om afscheid te nemen, vond ik heel waardevol. Jij ervaart het tijdens het lopen, ik ervaar het nu dagelijks. Mensen die zeggen ik neem contact met je op, en daarna niets meer van zich laten horen, is voor mij een afscheid… Ze hebben het druk en vergeten deze belofte. Daar heb ik vrede mee. Trouwens wil ik mij staande houden, dan is die rust en stilte om mij heen, heel cruciaal.

Goede vrijdag schreef je: nooit meer alleen te zijn is een vrucht van de liefde. Daar kan ik heel goed inkomen, voor de vrucht van de liefde is het aanwezig voelen van de Ene, die mij begeleidt, voldoende.

Ik denk vaak aan mensen die oud, en eenzaam zijn en bovendien afhankelijk van anderen, daar bid ik iedere dag voor, dat ze toch de genade ontvangen, zich meer te richten op de Almachtige. Het zou hun eenzaamheid minder zwaar maken.

Het was een geweldige ervaring om jouw belevenissen te kunnen lezen. Af en toe wandelde ik een stukje met je mee, omdat je eens een foto zond waar jij en Diny in zo een verloren landschap staan. Toen ik in een toch door Andalusië en verder maakte met de auto, was het net of ik jullie daar toch eens zag staan.

Dank voor alles wat je met mij en vele anderen wilde delen. Wens Diny veel sterkte met haar ongemak en pijnen.

Lyda

4 september 2011: Wat een onderneming, …! Anders dan wat ik op Athos mee maak

… nu heb ik je beschrijving van je tocht helemaal gelezen. Wat een onderneming, wat een inspanning! Dat is inderdaad wel anders dan wat ik op Athos mee maak. 300 km lopen kan gewoon niet (Athos is zo’n 50 km lang), ja als ik een half jaar zou blijven lopen…..

Tussen 10 en 20 km heb ik gelopen, maximaal drie dagen, deze zomer. De laatste vier dagen verbleef ik bij mijn monnikenvrienden in het klooster Stavronikíta. …. ’s morgens om pakweg drie uur/half vier naar de kerk voor de ochtend gebeden en zo verder tot ongeveer zeven uur.

… ik vind het wel heerlijk, het wandelen (ook berg op en af, soms best steil) is soms zeer vermoeiend, maar uiteindelijk geeft het veel voldoening. Dat ken je ongetwijfeld.

Het monnikenritme geeft rust en energie en vertrouwen… Ik hoop dat jij en je zus enigszins hersteld zijn inmiddels, en ik wens je (en je zus) alle goeds toe.

Vasílis http://debergathos.blogspot.com/

1 september 2011: …van plan geregeld stukjes te herlezen…

het was, is, voor mij heel bijzonder, dat ik mee mocht lopen en tevens kon stil staan bij zovele prachtige citaten, overwegingen.

ik kan nog veel van jou, lieve ricky, en van je zus diny, leren. ik ben dan ook van plan geregeld stukjes te herlezen om wegwijzers te vinden op mijn reis naar binnen.

hoe is het nu met de knie van je zus? met jou alles wel?

tot nader

en een heel hartelijk dankjewel, maria

1 september 2011: Al lezend genoten en een stukje innerlijke rust ervaren.

Wat fijn dat ik het verslag heb kunnen lezen van je zus en van jou naar Santiago.

Zelf kan ik zo’n tocht niet meer lopen, maar door het verslag heb ik de tocht wel mee kunnen beleven. Door de woorden van het verslag ontstond er een sfeer, die heel inspirerend was en waardoor het soms voelde alsof ikzelf meeliep op de weg.

Gelukkig zonder lichamelijk moe te worden of pijn te hebben, heb ik al lezend genoten en een stukje innerlijke rust ervaren.
Hartelijke groet en dank je wel, Truus Wingelaar

( De site lees ik ook regelmatig en als het lukt, wil ik nog graag een keer aan een retraite meedoen)

1 september 2011: Heel bijzonder

Bedankt voor het verslag en de link ernaar. Ik heb het even doorgescrolld en ga het nog rustig lezen.

Heel bijzonder en echt gebeurd!

Hoe heb je dit op internet kunnen zetten? Doe je dat zelf met de PC?

Het is zeer goed verzorgd en geïllustreerd met foto’s e.d. Goed werk.

Groetjes ook van Ria,

Kees

31 augustus 201: Ergens heb ik het gevoel dat ik mee zou willen lopen..

Een bescheiden reactie van mij. Eerlijk gezegd heb ik niet de moeite genomen alle verslagen te volgen. Ik ben zelf te druk met andere dingen (zorg voor medebroeders in Warmond). Maar ik waardeer dat je anderen wilt laten meeleven. Ergens heb ik het gevoel dat ik mee zou willen lopen, maar gezien mijn kortademigheid moet ik dat maar vergeten. Overigens voel ik me goed. Ga door met alle goede werken, stille weken etc.

Vrede en alle goeds, Guus W

31 augustus 2011: Ik vond er veel herkenning in

Dag Ricky en Diny,

Met bewondering heb ik jullie prachtige verslag van jullie pelgrimstocht “Route de la Plata”gelezen. Zoals jullie weten hebben Jan en ik deze in 2008 gelopen. Ik vond er veel herkenning in. De prachtige ontmoetingen, de stilte, de mooie natuur, de vele regenbuien en het afzien.

Ook wij kregen bij Ourense een beproeving. Jan zijn schoenen waren kapot en daardoor moesten we een dag langer blijven. Dat was maar goed ook, want ik kreeg heel veel last van maag en darmen. Jan kreeg later ook last. Het was heel zwaar om uit het dal van Ourense te komen. Net als in het gewone leven gaat de weg op en neer. We zijn wel met het treintje naar de warmwaterbronnen gegaan. Dat was even een weldaad.

In Santiago aangekomen wilden we met de bus naar huis, maar dat lukte niet meteen. We zijn toen eerst naar Bilbao gegaan en ook daar konden we niet meteen weg, maar dat was geen straf. Wel een straf was de busreis naar Nederland. De bus werd 2x aangehouden en de chauffeur kreeg 2x een boete. Hij reed als een dolle dwaas.

Gelukkig kwamen we heelhuids thuis.

Ik bewonder jouw schrijfstijl. Je innerlijke gevoelens kun je mooi verwoorden.

Bedankt voor je verslag. Het is de reden dat ik mijn eigen reis nog eens uitvoerig de revue heb laten passeren, en dat was heel fijn!

Hartelijke groet Rosita

31 augustus 2011: …Vandaar de discipline niet meer dan 1 dag te lezen

Ik ben nog bezig met het lezen. Door omstandigheden (computer stuk, zelf ook weg geweest), niet direct elke dag kunnen lezen. Wil ook niet meer dan 1 dag per dag lezen en ben nu bij 26 april. In alle gevallen wilde ik je een reactie sturen, als ik alles gelezen heb.

Alvast bij voorbaat: ik heb enorme bewondering voor de uitgebeidheid van de beschrijving van jullie ervaringen en belevenissen.

Vandaar de discipline niet meer dan 1 dag te lezen.

Tot latere reactie,

vrede & alle goeds,

Annemieke

30 augustus 2011: …Ik had mijn eigen innerlijke tocht

Ik heb het vertrek van dag 1 gelezen van jou en zus Diny, en vandaag het slot . Verder ben ik de site nog nagegaan en heb ik hier en daar nog wat gelezen en de prachtige foto’s bekeken, en wat mooie teksten opgeschreven. Jij en je zus zijn weer een ervaring ”rijker”! Heel fijn voor jullie !

Ik heb in het begin nog overwogen om jullie te volgen, maar het was op dat moment te veel, ik had mijn eigen innerlijke tocht.

Ik ga de komende dagen nog eens kijken / lezen.

Lieve groet
Marleen

30 augustus 2011: Ik probeer in de geest mee te lopen

Lieve pelgrimeersters,
Met mijn leeftijd lukt lopend pelgrimeren mij niet meer, jammer genoeg. Alles gaat slijten, maar ik probeer het in de geest mee te lopen en ben heel blij, dat jullie het wel konden doen. Het lijkt me een machtige ervaring.
Lopend de “aardse” weg, kan ook je innerlijke weg meer in beeld komen. En dat is jullie zeker gegeven, en ik weet dat dit juist helemaal jullie reisdoel is.
Nog veel vruchtbare, optimistische, vertrouwvolle, verwachtende en blije voetstappen gewenst.
Dank voor het verslag,
jullie zuster Margaretha osc

30 augustus: Verhuizen… Wat bij jullie verleden tijd is, wordt bij mij actualiteit

Op de vooravond van onze verhuizing, blijk ik iedere ochtend een stukje van jullie pelgrimstocht te lezen. Het helpt mij bij de tocht die wij hier aan het maken zijn.
Ik loop achter jullie tijd aan. Wat bij jullie verleden tijd is, wordt bij mij actualiteit.
Dank je wel. We gaan verder.
Alphons

13 augustus 2011: Alsof we een beetje samen oplopen

Wat een mooie foto’s bij jullie tocht. Alsof we een beetje samen oplopen.

Hier een foto, die ik jullie niet wil onthouden. Een foto van een pelgrimsgroep in Pons, Frankrijk. Pons ligt ten zuiden van Saintes in de Charente Maritime: dus ten noorden van Bordeaux. In Pons is er ook een vroeger pelgrims hospitaal.

Bonne route
Alphons

13 augustus 2011: ‘Afpellen van de ui naar de kern’ boeit en verwarmt mij

Het ‘achterstallig leeswerk’ is ingehaald. Ik loop graag op jullie ‘ontvouwend pad’ mee, maar af en toe heb ik de historie van de ‘gebouwen’ slechts een snelle blik gegund.

Jullie proces van langzaam ‘afpellen van de ui naar de kern’ boeit en verwarmt mij en geeft mij ook nu al herkenning.

Herkenning in het innerlijk proces dat tijdens onze eigen ‘vakantie-wandeltochten’ altijd sterk plaatsvindt. Meestal lopen we rond 7 à 8 uur per dag waarbij we vaak alleen bij de start en het eindpunt iemand tegenkwamen…………………

In ieder geval wilde ik je dit alvast laten weten.

Warmte en liefs,

Désirée

9 augustus 2011

Wat een goed idee om bezoekers van de site met je mee te laten pelgrimeren! Ik vind het een zeer mooi initiatief!

Hartelijke groet,

Paul

7 augustus 2011

… De site gaan we natuurlijk wel bekijken en lezen.

Guus

7 augustus 2011

Groetjes van een pelgrim op de innerlijke weg…

Alphons

6 augustus 2011

Heel veel succes en Gods zegen gewenst voor deze tocht.

Maria

5 augustus 2011

Wat goed dat je het pelgrimsverhaal op je site zet… Ik ga het zeker lezen.

Hartelijke groet

Rosita

5 augustus 2011

Goede tocht

Groet

Matthijs

8 april 2011

… Ik wil je nu alvast een hele goede reis en tocht door Spanje toewensen: gezondheid, veiligheid en natuurlijk genieten onderweg. Je kent de tekst van Antonio Machado: ‘Caminante, no hay camino. El camino se hace al andar’.

hartelijke groet en tot ziens,

Marianne P.de Vr.

30 augustus 2010

Ik vond het erg fijn je verslag te lezen over de pelgrimstocht over het Maarten van Rossumpad. Fijn dat ik het op deze manier mee mocht beleven!

Helma van der Beek

9 augustus 2010, Zoals de levensweg

Het is alweer enige tijd geleden dat ik met aandacht het verhaal las over de pelgrimstocht die niet doorging, de plannen die toen over een geheel andere boeg gegooid moesten worden, en die uiteindelijk tot een tocht door Nederland leidden, die heel vervullend is geweest.

Het trok me meteen aan hier op in te haken, en vooral in te gaan op de vraag: waar werd je door geraakt.

Plannen die niet doorgaan, illusies die in rook opgaan, en dan de plannen omsmeden en zoeken naar andere wegen. Het verlangen blijft, de weg naar de vervulling gaat anders.

Wat me heel positief trof is de flexibiliteit die jullie gehad hebben.

Ik vind dit hele verhaal een prachtige metafoor voor de Levensweg, die we niet kunnen bestellen zoals we hem idealiter zouden willen hebben, maar die we ontvangen. Onze opdracht daar in vinden, met aandacht en toewijding is gave en opgave tegelijk. Waar krijg ik het nou net anders dan ik het wilde hebben?? Wat zegt me dat, wat kan ik daar voor persoonlijke les uit trekken??

In jullie verhaal valt me op dat de eenvoud, het kleinschalige, jullie weg werd, i.p.v. het grootsere. Maar met veel positieve instelling hebben jullie talloze geschenken en “tekenen” ontvangen, meteen al in het Maria kapelletje in de Geysterse bossen. En daar vòòr: die wonderlijke ontdekking van een schip genaamd Quo Vadis. Dat trof me ook zo!

Zelf heb ik juist nogal een voorliefde voor het kleinschalige, het nodigt uit ook het kleinste met liefdevolle aandacht te bezien.

Zo kan men ook kleinschalig pelgrimeren, met een open oog en een open hart, in bewuste dankbaarheid.

Voor mezelf heb ik geleerd dat: genieten=danken=lofprijzen. Dat is voor mij spiritueel-religieus een weg gaan. Dat kan een eenvoudige wandeling zijn, maar ook de Levensweg.

Zoals je dan zegt Ricky: Leven mag zijn pelgrimeren in het licht van Gods aanschijn.

Dank voor het boeiende verhaal en de wijze lessen daarin verborgen!

Heleen Vos

27 juli 2010, Niets aan je hoofd

Ik heb je verhaal , wat ik heel interessant vond, een tijdje geleden gelezen en gisteren weer. Er staat veel in, ik ga niet alle vragen langs, maar geef een korte reactie.

R. en ik hebben vorig jaar het Pieterpad afgemaakt, we hebben er jaren overgedaan, af en toe een paar dagen, gemiddeld 20 km… Het was voor ons, mij, meer van ‘niets aan je hoofd, behalve dat’. De ontdekking hoeveel je nog niet gezien hebt van NL en hoe mooi het is; de verstilling in de natuur en tussen onszelf, deed ons goed!…

Maar ik denk dat dit anders was dan pelgrimeren, naar Santiago lopen , wat lange tijd mijn wens was, lijkt me mystieker ,veel zwaarder , omdat je jezelf wel heel erg tegenkomt in alle opzichten ,maar wel heel veel kans hebt op bijzondere ontmoetingen.

………………….

Annelies B.

19 juli 2010, Dankbaar voor onverwachte belevenissen

Juist de ervaring dat, als dingen anders lopen dan je gepland hebt, en je achteraf het gevoel kunt hebben dat het zó beter is geworden dan wanneer alles gegaan was volgens jouw planning, maakt voor mij de (pelgrims-)tocht (door het leven) nog meer waardevol en helpt me dankbaar te zijn voor onverwachte belevenissen, ook als die op dat moment minder aangenaam zijn.

Dat is een belangrijke levensles die ik op mijn pelgrimstocht opgedaan heb.

met vriendelijke groet,
Jan, mede namens Wies

en Wies vult later nog aan:
De ontmoetingen en gedachtewisselingen met andere pelgrims hebben wij nergens zo weldadig ervaren als op de Camino.

16 juli 2010, ..mijn hele leven als pelgrimstocht ervaren

Dank voor je uitgebreide verslag over de wandel-/pelgrims(?)tocht samen met je zus. Die dagen heb ik veel aan je gedacht en vind het mooi te lezen hoe jullie je hebben aangepast aan de omstandigheden.
Lange tijd wilde ik een echte pelgrimstocht maken, lopen naar Rome of zoiets. Maar door de jaren heen en mijn gezondheid, ben ik me bewust, dat dat voor mij niet meer mogelijk is. Echter geniet ik van zo’n verslag van jou en probeer mijn hele leven (met alle hobbels) als een pelgrimstocht te ervaren. Soms lukt dat aardig en soms is het vager…..

Vrede en Alle Goeds,

lieve groet van Annemieke

8 juli 2010, .. de halfvolle emmer van het leven te kunnen vieren

…
Leuk om te lezen, het thema is mij dierbaar: ‘pelgrimeren en wandelen’.

Mooi om je oorspronkelijk uitgestippelde doel los te kunnen laten. Het loopt zoals het loopt. In jouw geval dankzij de vulkaanas. Ik denk dat het op ieders levensweg een zegen is om het lot te kunnen accepteren en de halfvolle emmer van het leven te kunnen vieren. De weg naar het geluk is niet geplaveid op eisen, maar op dankbaarheid. De helende heilige plek is vaak een verrassing die ons toevalt.

Naast de kunst van het loslaten herkende ik ook het feest van de ontmoetingen. Kwetsbare mensen die lief en leef met je delen, soms ten diepste toe. Peregrina’s en hospitalero’s, allemaal zijn we zwervers naar geluk. En soms binnen een paar uur voor elkaar vertrouwde vreemden en dierbare vrienden. Dat kan je natuurlijk op elke weg overkomen, maar op de camino is de trefkans aanzienlijk hoger.

Bedankt Ricky en ultreya!

Jeroen

15 april 2010, Vrede en alle goeds!

Lieve Ricky,
je bericht gelezen met weer een vertrek met je zus op pelgrimstocht.
Heel bijzonder,ik ben een beetje jaloers op je dat je dit allemaal nog op kunt
brengen.Want zoals je zegt gaat de leeftijd ook een rol spelen.Ik wens je vrede en
alle goeds en zal heel speciaal aan jullie denken.En weer een behouden thuiskomst.
Een lieve hartelijke groet
Joke

14 april 2010, ‘.. als een groene olijfboom..’

Nu nog een reactie van mijzelf: Ik ben superblij met jullie lieve en bemoedigende wensen. Heel veel mensen met een warm en biddend hart omringen ons. Dat voelt als een grote bescherming om ons heen. Dankjewel!

Wat ik aan geestelijke lectuur meeneem, daar ben ik nog over aan het nadenken. Pelgrimspsalmen, teksten van Franciscus, citaten die te denken geven, ik moet nog een keuze maken. Geen boeken, dat is wel een moeilijke beperking voor mij, maar een noodzakelijke, niet alleen om het gewicht te drukken. De hele natuur is een open boek. De ruimte die er in mijzelf ontstaat door te lopen in het weidse landschap mag op een andere manier gevuld worden.

Ik verlang ernaar om te gaan, het voelt goed. Vanmorgen in een ochtendpsalm zongen we:

Ik – als een groene olijfboom
weet ik mij in Gods hoven,
van Gods genade zeker
voor tijd en eeuwigheid.

U loof ik, zonder einde,
want Gij brengt de vervulling;
uw naam vol rijkdom wacht ik,
door uw getrouwen omringd.

slot van psalm 52

Moge wij, als groene olijfbomen, deelhebben aan de rijkdom van Gods grote tuin en moge die in onszelf en in ieder die met ons meetrekt, rijkelijk openbloeien,

Ricky

14 april 2010, ‘alle goeds’

Misschien ben ik al te laat hoor, maar ik wil jou ook alle goeds toewensen op je pelgrimage.

Ik zal zo af en toe zeker wel aan je denken en zou het leuk vinden als je weer terug bent iets van je belevenissen te horen.

Warme groet, Annelies

14 april 2010, meetrekken in gedachten en gebed

Natuurlijk ga ik in gedachten (en gebed) met jullie mee. Fijn, dat we de mogelijkheid hebben in die tijd nog iets van jullie te vernemen.
Ik wens jou en je zus: Vrede en alle goeds en gelukkige thuiskomst!

…Wil B.

13 april 2010, Genadevolle pelgrimage

Ik wens je een genadevolle pelgrimage.

Verbonden in gebed,
alle Goeds,

Kris Vl.

13 april 2010, moedige ‘meiden’

Wat goed dat je weer gaat lopen. Fijn dat je de achterblijvers in gedachten mee neemt. Wij zullen zeker af en toe ook aan jullie, moedige “meiden” denken. Graag word ik op de hoogte gehouden.

Ik wens je een heel goede reis, samen met je zus! In gedachte zal ik af en toe een stukje met jullie op lopen.

… Maria Sch.

13 april 2010, ‘in beweging komen en loslaten’

Met veel belangstelling lees ik steeds jullie berichten. Het bericht dat ik onlangs ontving over de op handen zijnde tocht houdt mij op dit moment erg bezig. Al een heel lange tijd leeft bij mij ook het verlangen om zo’n tocht te maken. Maar mijn verantwoordelijkheidsgevoel tegenover mijn directe naasten en al degenen waarmee ik mij verbonden voel en die zich met mij verbonden voelen, maken loslaten voor mij niet makkelijk om te vertrekken. Niet in beweging komen is de belemmering, maar aan mijn verantwoodelijkheidsgevoel een andere waarde toekennen dan dat ik nu doe, is het misschien wel. Met jullie wil ik dan ook de komende tijd op mijn manier in beweging komen in de hoop dat ik eens kan loslaten om te vertrekken. Wellicht dat jullie tocht voor mij een bijdrage kan zijn om van in beweging komen naar loslaten te komen. In ieder geval een mooie tocht toegewenst met veel mooie ontmoetingen en veel ervaringen, waarover na thuiskomst verhaald kan worden.

Vrede en alle goeds,

Charles Groot

13 april 2010, Geniet van iedere stap

Een goede tocht gewenst samen met je zus.
Geniet van iedere stap.

Alphons

13 april 2010, Goede en inspirerende tocht

…Ik wens jou een hele goede en inspirerende pelgrimstocht naar Compostela!
En graag tot ziens in juni,

Hadewych

13 april 2010, Gezegende pelgrimage

… Ik wens je/jullie een gezegende pelgrimage en sluit me in de geest graag bij jullie aan.
Vrede en alle goeds,

Guus W.

12 april 2010, Goede tocht, gezegende ontmoetingen

Wat mooi, dat je weer op pad gaat. We hopen, dat het lopen van Santiago naar Finisterre ook gaat lukken, maar niet forceren, hoor.

We wensen jullie een heel goede tocht toe met mooie ontmoetingen !
Groeten van drie verbonden tochtgenoten,

Ben, Frans Kolder en Zita,

P.S. Zou je Rie Kolder (mijn moeder) aan jouw intenties willen toevoegen: ” Dat ze van de kleine dingen mag blijven genieten.”

12 april 2010, in gedachten meelopen, met de atlas op tafel

Alvast een lieve groet voor je vertrek zaterdag!!

Ik zal in gedachte met je meelopen! de atlas ligt op tafel.

Heel veel goeds toegewenst, fijne dagen en ik wens je alles toe wat je nodig zult hebben!

… Ineke Stuurwold

(Ricky: Ik vertrek donderdag al naar mijn zus: vrijdag vliegen en de overnachtingplek zoeken)

24 januari 2010, Vertrouwen verruimt, angst benauwt

Dank je voor de nieuwe pagina: over vertrouwen. Wat een mooi item om het nieuwe jaar te starten. Het is waar ‘vertrouwen’ verruimt de ziel, maakt open. Angst benauwt.

Even terug naar de kerstdagen. Ik zou deze dagen in en nabij Taizé doorbrengen. Door omstandigheden ging dat niet door. Met Kerstmis was ik in ons huis in Frankrijk, nabij een piepklein dorpje. Geen nachtmis of andere viering. Geen uiterlijk vertoon. Alleen maar de omgeving, die volstond om in gedachten in alle stilte bij dit wezenlijke ‘Woord-dat Vlees-is geworden, en onder ons heeft gewoond’, te vertoeven. Met die evangeliewoorden, sloot ik mij aan bij alle pelgrims, op weg naar dat grootse wonder. Dat heeft mij die dagen weer het vertrouwen gegeven door te gaan op mijn spirituele weg.

Eenmaal weer thuis was ik mijn WEG helemaal kwijt. Opgesloten in eigen huis door de weersomstandigheden, een pc die het af liet weten, onbereikbaarheid van het Getijdengebed van de trappistinnen… Het leven leek zeer leeg. Het enige wat ik wilde was: Sneeuwklokjes in de tuin zien!

Waar was mijn vertrouwen in de ENE, die mij begeleidt op al mijn wegen? Het wonder gebeurde toen de sneeuw weg was en de temperatuur hoger werd. Mijn geest opende zich weer voor het wonderlijke in het leven. Mijn vertrouwen kwam geleidelijk weer terug.

Ik herken veel van de tekst die je aanreikte over de ‘tegenslagen’, maar ik heb er wel moed uitgehaald om door te gaan op die weg die ik nu weer mag/kan bewandelen.

Hartelijke groeten, Lyda

4 december 2009, het leven een golfbeweging met geluks- en ongeluksmomenten

Tot slot, ook een goede adventstijd toegewenst.

Warme groet,

Annelies B.

27 mei 2009, ‘God, houd mij in uw liefde’

Hetgeen je schrijft en wat je voelt, is voor mij zeer herkenbaar.

Het grote verschil tussen jou en mij is: jij kunt je innerlijke gevoelens – vooral naar God – zo goed verwoorden; verschillende ervan ervaar ik soms ook, maar kan (of durf) die niet uit te spreken: wat zullen anderen wel niet denken?!?

Het verlangen dat blijft.

Het onderweg zijn, samenzijn, de natuur, de stilte, de moeilijkheden die overwonnen moeten worden, de vaak ontroerende ontmoetingen. Aankomen is verlangen naar weer op weg gaan.

Meer dan thuis ben ik onderweg bezig met mijn ‘zijn’, met mijn verbinding tot God. Daar moet ik toch rustig voor blijven staan. Soms komt het vanzelf. Ik loop vol dankbaarheid en vol vertrouwen, al kan ik niet lopend mediteren; ik moet me volledig concentreren op oneffenheden (omdat ik heel slecht zie).

Als het soms erg moeilijk en twijfelachtig wordt binnen in mij komt steeds hetzelfde zinnetje uit een tekst waarvan ik de rest ben vergeten, bij mij binnen:

‘God, houd mij in Uw liefde.’

Als Hij dat doet ondanks mijn tekortkomingen zal ik eens aankomen.

Wies Teuwen-Vrinssen

27 mei 2009, Wat is herkenbaar? Welk verlangen blijft trekken?

Ik zet er mijn ervaringen tegenover. Mogelijk worden daardoor de vragen beantwoord.

Wandelen heb ik niet van huis uit meegekregen. We gingen wel te voet bij familie op bezoek, maar zomaar wandelen als daar geen reden voor was: het kwam in ons gezin niet voor en we vonden het een beetje vreemd dat anderen dat deden: wat ze dáár toch voor genoegen aan beleefden?

Ik vermoed dat onze ouders het te druk hadden om het werk, dat de boerderij vereiste, klaar te krijgen, zodat ze op zondag bij wilden komen.

En toch! Onbewust op zoek

Waarom zijn wij dan toch aan pelgrimages begonnen? Een schoonzus die al enkele keren naar Santiago geweest was, dacht dat zo iets geknipt zou zijn voor ons. Eerst hebben we dat afgehouden maar na verloop van tijd (en na herhaalde aansporingen) bedachten we dat zo’n tocht toch het overwegen en dus het proberen waard zou zijn.

Mijn ervaring na onze eerste tocht, aankomend in de kathedraal van Vézelay: Ik heb iets heel kostbaars ontdekt en pas nu ik het gevonden heb, dringt tot me door dat dit het was waar ik onbewust naar op zoek was en wat me nu ongekend dierbaar is geworden; alsof ik een antwoord gevonden had op een vraag waarvan ik niet wist dat die in me leefde.

En óók: dit is zo iets onverwacht moois: iedereen die er toe in staat is, zou deze gelukservaring een keer moeten meemaken; ik zou elk mens deze ervaring gunnen.

Ik voelde de drang, de noodzaak bijna, om het bekend te maken èn het onvermogen om het zó onder woorden te brengen dat het voor iemand, die het niet beleefd had, begrijpelijk zou zijn.

Na die tocht waren we verslingerd aan het avontuur van op weg zijn zonder te weten waar we ‘s avonds zouden zijn en of we wel eten en een bed zouden vinden. Het groeide uit tot niet veel minder dan een verslaving.

Vakantie of levensopdracht

Ik voelde stekels overeind komen als ik merkte dat men een pelgrimstocht als vakantie beschouwde: voor mij voelde het als mijn levensopdracht.

Nu pas besef ik dat dit pas echt vakantie is zoals ik het niet eerder ervaren heb: echt vrij zijn om te doen wat ik als mijn levensvervulling zie.

Het lopen in de natuur (hoe vermoeiend ook) geeft me rust en maakt me dankbaar dat we dat (samen) kunnen en mogen. Ik voel me onderdeel van de schepping. Tijdens de laatste tocht, in maart en april van dit jaar, zag ik bewust hoe de bergen in de verte langzaam in het landschap leken weg te zinken als wij geleidelijk een dal in liepen en weer verrezen als we de hoogte bereikten, heel fascinerend.

Verleden tijd?

Er is een tamelijk grote kans dat we niet meer aan een dergelijk avontuur kunnen beginnen. Toen ik me dat realiseerde, kwamen gevoelens op van rouw die zich uitten in onbehagen, verzet en lusteloosheid en in onwil om te accepteren dat het voorbij is. Loslaten blijft moeilijk.

En heel tegenstrijdig: ook een gevoel van opluchting: het hoeft niet meer! Ik realiseer me nu dat de onzekerheid: ‘zitten we wel op de goede weg / hebben we geen markering gemist of verkeerd geïnterpreteerd’ zwaar op me drukte.

De onrust maakt plaats voor dankbaarheid en voldoening: Toen we er fysiek toe in staat waren, hebben we gedaan waartoe we ons geroepen voelden.

Het is goed zo. En mochten we toch nog ooit de kans krijgen, dan zullen we die dankbaar met beide handen aangrijpen.

Jan Teuwen

23 mei 2009, Alles stroomt..

…Het leven is in voortdurende verandering, en als ik langs een weggetje loop, zie ik óók telkens weer wat anders. Dit wandelen doet me dus aan het leven zélf denken. Oké, daar is niets mis mee. Iets abstracter werd het geformuleerd door Heraclitus van Efeze die zei: Panta rhei, of wel ‘Alles stroomt’. De enige constante in het universum is de verandering zelf…

Een meer bijbelse benadering herken ik in het beeld van de Weg. Ja, zelfs de Waarheid en het Leven leert een mens pas kennen als hij bereid is, ‘de Weg’ te gaan. Alles stroomt! Niet alleen wij gaan.

En hoe staat het eigenlijk met het Koninkrijk Gods? Marcus 1,15 : ‘Het Koninkrijk Gods is nabijgekomen.’ Niet ‘hier is het’, niet ‘morgen komt het’, maar: het nadert. Het is dus in beweging. Iedere poging om het te fixeren loopt op niets uit.

En in Marcus 8,29-30 zegt Petrus: ‘Gij zijt de Christus!’ Jezus antwoordde zoiets als Houd op met die statische christologie van je! Je hebt nog geen idee wat de Christus werkelijk is. Ik ben pas op weg om in de volle zin Christus te worden.‘ … Even verder lezen we: ‘De Zoon des mensen moet veel lijden en verworpen worden…’

Het verlangen naar een almaar wijkende verte, zo schrijf je, is ook een van de componenten van het pelgrimeren. Ja, daar herken ik wel iets in…. Maar concreet pelgrimeren is toch gewoonlijk gericht op een eindbestemming: Jeruzalem of Rome, of Santiago, of desnoods Lourdes? Ergens mag je toch ‘tot rust komen’ omdat je het gezochte ‘gevonden’ hebt? Behoort niet ook het behouden-aankomen tot de kunst, die de pelgrim moet leren? Gewoon blij en dankbaar zijn om wat je ten deel is gevallen? Ik herinner me… N.N. Zij had, gedeeltelijk op eigen initiatief, ingrijpende veranderingen in haar leven meegemaakt, maar ze karakteriseerde zichzelf als iemand die altijd nog onvoldaan is. Als iemand die in bed ligt heen en weer te woelen en nog steeds niet echt lekker ligt. Natuurlijk, ‘onrustig is ons hart, totdat het rust vindt in U’ (Augustinus), maar is het nu echt nodig, dit steeds weer op het scherm van de oneindigheid te projecteren?…

K vd G

21 mei 2009, de horizon blijft altijd trekken

Beste Ricky en Jan,

Bedankt voor de twee nieuwe pagina’s, en met name de pagina over het pelgrimeren van Ricky heeft veel bij me opgeroepen en daar wil ik op reageren.

Al jarenlang zou ik ooit een pelgrimstocht willen maken, voor verdieping, meer bij jezelf en de Hogere Macht komen……? Ik had het idee naar Rome te gaan lopen… Oei, mijn gezondheid en conditie maakten het niet mogelijk, mag blij zijn als ik nog normaal de straat uit lopen kan en een beetje in de stad (ik woon in Amsterdam).

Maar je verhaal doet met erg goed Ricky, je gaat ook voor anderen….!

Veel dingen vind ik erg herkenbaar: “de horizon blijft altijd trekken”, zelfs als je in het park in Amsterdam loopt… Ik probeer conditie en het lopen op te bouwen, daarbij voel ik me goed, dichter bij het Wezenlijke, wat dat ook moge zijn…. Zeker geloof ik dat je ontwikkeling nooit ophoudt, maar door er mee bezig te blijven ontdek je steeds meer en wordt je leven rijker…

Nu ja, dit zijn zo maar wat gedachten van mij; ik vind het fijn naar jullie web-site te pelgrimeren, ook naar de ikoon over Hemelvaart!

Hoewel het de vorige keer erg moeilijk was, zou ik toch opnieuw van 8-14 juni op afstand via e-mail met jullie mee willen doen.

Het blijft aan me trekken (die horizon?). En dan in september lijfelijk, misschien “kan” ik het helemaal niet en kom ik mezelf enorm tegen…..

Dan weet ik dat…. Tot nu toe vind ik jullie informatie enorm waardevol en heb ik er veel “voeding” aan: bedankt!

Lieve groet van

Annemieke

15 mei 2009, Pelgrimeren

Het artikel sprak mij erg aan. Zoals je weet hebben Jan en ik tweemaal een pelgrimsroute gelopen, waarvan ook die van Sevilla naar Santiago. Het verlangen om één te zijn met de natuur en het universum roept mij op om weer te gaan lopen.

Pelgrimeren naar een pelgrimsoord, een tocht die elke dag weer uitnodigt om naar buiten te gaan, weer of geen weer, helpt mij om bij mijn hart te komen. Ik keer terug naar de basis. Met mijn rugzak en mijn ziel, (soms onder de arm), mag ik het doen. Meer heb ik niet nodig. Franciscus leert mij dat. Zo oefen ik armoede in de breedste zin van het woord. Loslaten, minderen, ont-moeten. Het oerverlangen om met de stroom mee te gaan. Mijn (levens)weg te gaan, volhouden in leegte.

Naast mijn bed ligt het boekje ‘Le petit prince’ van Antoine de Saint-Exupéry. Het gaat over een jongetje dat een reis maakt langs zeven planeten, die hem uiteindelijk op de aarde brengen. Hij leert, dank zij een slimme vos, het allerbelangrijkste geheim van zijn leven.

Op mijn pelgrimstocht heb ik soms iets mogen voelen van het mysterie van het leven. Ik loop een berg op en denk aangekomen te zijn, maar ik loop de berg ook weer af en verwonder me over de verscheidenheid die het leven brengt. Voor mij is het leven, zoals het wandelen, een ‘never ending story’ tot ik één word met het universum.

15kyosita Piek-Lignac

Lieve Ricky,je bericht gelezen met weer een vertrek met je zus op pelgrimstocht.
Heel bijzonder,ik ben een beetje jaloers op je dat je dit allemaal nog op kunt
brengen.Want zoals je zegt gaat de leeftijd ook een rol spelen.Ik wens je vrede en
alle goeds en zal heel speciaal aan jullie denken.En weer een behouden thuiskomst.
Een lieve hartelijke groet Joke