Inleiding

Op deze pagina willen we reacties plaatsen van mensen die een retraite gevolgd hebben, hetzij op de gemeenschappelijke retraiteplaats (Megen, Arnhem), hetzij via internet. Ook reacties op ons aanbod kunnen hier opgenomen worden. Deze kunnen met of zonder vermelding van naam en achternaam geplaatst worden. Eventueel onder een gefingeerde naam of alleen met de voorletters of alleen de voornaam. Als een reactie te lang is of te persoonlijke gegevens bevat, overleggen we met de betreffende retraitanten wat ze geplaatst willen hebben. Zo nodig korten we de reactie een beetje in.

Waarschijnlijk is het helemaal niet mogelijk om weer te geven wat de retraite opgeroepen heeft. Het meeste gebeurt aan de ‘binnenzijde’. Toch kan het uitspreken van grondervaringen anderen wat inzicht geven hoe een retraite werken kan. De inbreng van een retraitant die deelgenomen heeft is uiteraard een andere dan de informatie die tevoren over de retraites ontvangen is. Misschien kan het lezen van ervaringen van retraitanten een hulpmiddel zijn om beter voeling te krijgen met de wijze waarop een retraite zou kunnen werken. Zo kan de drempel verlaagd worden voor mensen die er al vaker over gedacht hebben om deel te nemen, maar daar nog nooit toe hebben kunnen komen.

Een retraite kan zijn als een ‘lichtend spoor’ op onze levensweg. Iemand die eerder een retraite meemaakte stuurde ons onderstaande foto die wij mochten gebruiken voor onze site. Al delende van onze ervaringen, laten we lichtende sporen achter voor anderen.

Klik voor het kwatrijn van Ida Gerhardt op: Lichtend spoor

Reacties

Reacties in 2011
Reacties in 2010
Reacties in 2009

Reacties in 2011

28 oktober 2011: …het was ook een mooie en goede ervaring…

Graag reageer ik op  je verzoek. Een internetretraite is duidelijk anders dan een retraite waar je lijfelijk aanwezig bent. Meer afleiding, lastiger concentreren, even zoeken hoe onderwerpen op elkaar aansluiten. Maar het was ook een mooie en goede ervaring. Het thema van ‘roeping’ is actueel in mijn leven en de teksten daarbij lichtten bepaalde aspecten weer op een nieuwe manier op. Ik heb een aantal liederen met aandacht gelezen en ook dat gaf nieuwe inzichten. Tenslotte: de wetenschap dat we als levende vlammetjes in jullie midden waren deed me goed.

Ik hoop dat jullie ook een goede week hebben gehad. Graag doe ik daar een volgende keer aan mee.

Gerard Verbeek (retraitant via internet)

5 oktober 2011: Vertrouwen, gewaarzijn, uitstralen

Stilte vertrouwen
Kleurend blad jij geeft het aan
verandering is

Stilte gewaarzijn
mistsluier over velden
opeens ben je weg

Stilte uitstralen
langzame zonsondergang
adem der natuur

Een heel hartelijke groet en alle goeds,

Marianna M. Zorge

4 oktober 2011: Het reflectief schijven daarover leverde soms prachtige inzichten op

Deze keer heb ik niet zo intensief mee kunnen doen als ik had gewild, het was druk qua werk en ik zat te zeer in mijn gewone rennerige dagritme. Na de vorige internetretraite had ik me voorgenomen de week meer vrij te houden, maar dat is dus niet gelukt. Vooraf heb ik veel tijd besteed aan het opsporen van de Franciscaanse teksten, ik wilde graag dezelfde teksten gebruiken als de groep deed, maar helaas kon ik niet alles vinden. Ondanks dit alles heb ik me wel verbonden gevoeld omdat ik meedeed met de lezingen van de dag; het reflectief schrijven daarover leverde soms prachtige inzichten op. En sowieso de wetenschap dat de retraite met de groep gaande was, bracht al betrokkenheid. Dus wederom dank voor jullie initiatief!

Sarine Zijderveld (retraitant via internet)

31 augustus 2011: Op de plaats waar ik ben

Lieve Ricky en Jan en andere deelnemers,

in dankbaarheid zie ik op de retraite terug.

Met het thema ‘’Ga naar het land dat ik je zal wijzen’’ wist ik eerst niet goed raad. Ik was naar mijn idee al vaak weggetrokken uit ‘’mijn land’’, op weggegaan naar een nieuw land, ik was nu toe aan ergens blijven, ik wilde me graag verdiepen in en bezinnen op waar ik ben en wat ik daar te doen heb. De atmosfeer in het klooster, in de groep, en de liefde die ik bij iedereen voelde, en ook de diensten in de kerk, dit alles samen gaf me ruimte voor deze bezinning.

Uiteindelijk vond ik richting in de tekst in Genesis 13 vers 18: Abraham sloeg zijn tenten op en ging wonen bij de eiken van Mamre. Het is tijd voor mij om in alle rust tot me te laten komen wat komt, op de plaats waar ik ben. Me openstellen voor wie en wat mij roept. Dit beeld kwam bij me boven en dat heb ik verwerkt in bijgaande tekening.

Dank jullie wel voor alles.

Vrede en alle goeds,

Aaltje

11  juli 2011 De eerste lezing over Abram trof mij diep

Door gebrek aan energie kon Lyda de retraite wel volgen op internet, al liepen er ook dingen anders dan bedoeld was. Ze wil het volgende delen met anderen:
‘De eerste lezing over Abram trof mij diep. Hij trekt weg uit zijn land, neemt van alles mee, ik trek ook weg uit mijn levenssituatie, ik neem niets mee, ik ben op weg naar de Ene!’

Lyda

29 juni 2011:  Als ik stil ben, weet ik mij in U

Mooie reactie van Sarine waar ik me helemaal in kan vinden.

“Als ik bij U ben, wordt het stil.”
Ik kan het ook omdraaien:

Als ik stil ben, weet ik mij in U.

Heel mooie stille dagen waren het, vol rust, vrede en liefde.
Nu na twee hectische dagen is het al weer moeilijk dit vast te houden. Toch kan ik altijd weer naar die stilte terugkeren, elk moment van de dag, bij elke ontmoeting.

Zelf schreef ik aan het eind van deze stille week:

Jij Ene, Eeuwige,
die naar mij afdaalt
mij opneemt
mij optilt
omgeeft.
opgenomen in Jouw Drie-eenheid.
En met mij
allen met wie ik verbonden ben,
die aan mij vastzitten:
mijn  man, de kinderen, hun partners, de kleinkinderen.
Ook de aarde, de grond,
planten, bloemen, bomen, dieren.
heel de schepping.
Alles opgenomen in Jouw oneindige Liefde.
Alles was goed
alles is goed
alles zal goed zijn.
Dank voor de diepe vrede en rust.
Dank voor alles.

Jan en Ricky heel veel dank voor de begeleiding van deze stille dagen.

Marian

28 juni 2011: Het voelt alsof ik hier altijd kan blijven

Een bijzondere week, waarin ik bewoog van “wat doe ik hier”, via “ik wil nu wel naar huis”, naar “het voelt alsof ik hier altijd kan blijven”.

Het mooie vind ik dat ieder zijn/haar eigen spoor gaat. Voor mij persoonlijk geldt dat het kloosterritme en de stille kerk (na wat wennen) me een krachtige, bewoonde stilte in mezelf gegeven hebben, die ik zal proberen lang te onderhouden.

Bij de afronding van de week schreef ik twee rondelen:

Het gebeurt aan mij, niet door mij
Ik vertrouw op U, Heer
U leidt mijn weg
Het gebeurt aan mij, niet door mij
Niet mijn keuzes, niet mijn werk
maar gebogen knieen en open handen
Ik vertrouw op U, Heer
Het gebeurt aan mij, niet door mij

Als ik bij U ben wordt het stil
Vervul en draag mij, Heer
Dankbaarheid en liefde – liefde!
Als ik bij U ben wordt het stil
Flarden van Uw woorden in mijn hoofd
Vruchten van Uw liefde in mijn hart
Vervul en draag mij, Heer
Als ik bij U ben, wordt het stil

Sarine Zijderveld

20 juni 2011: Zwervend met het busje…

Beste allemaal,

Langs deze weg van de mailbox reis ik mee tijdens de retraite. Wat raakt de tekst van de openingsviering op 20 juni 2011 mij rechtstreeks aan in mijn hart. Daarin huist een intens verlangen en bemerk ik diep van binnen “luister” !  Het busje wat ik heb geschilderd heeft het opschrift zwerver. Kijkend naar het busje ontbreekt de bestuurder. Toch zal dit busje zijn bestemming vinden omdat ik weet “ los te laten”. Voor mij is het een intensief proces waarin groei en ontwikkeling, inspiratie en geduld een grote rol hierbij spelen.

Hartelijke groeten,

Cilia de Coo

20 juni 2011 Geraakt door de informatie

Hartelijk dank voor de informatie die ik van jullie steeds ontvang, ik moet eerlijk zeggen dat ik daar erg door geraakt ben.

Sommige gedichten en teksten vind ik heel mooi. Ik heb voor mezelf besloten dat ik een boekje ga kopen om ze daarin op te schrijven, te koesteren en zonodig aan anderen zal laten lezen, zo waardevol zijn ze. Vooral het gedicht van jou, Ricky, Stiller dan stil spreekt mij heel erg aan. Ik krijg de indruk dat het ook voor mij van toepassing is. Soms zou ik het wel uit willen schreeuwen: gun mij de stilte! Zoveel prikkels om mij heen en al zijn het dikwijls positieve prikkels, het is soms zo druk in mijn hoofd…

Anneke

6 juni 2011
‘Let goed op hoe je luistert’

We zijn nu ruim een half jaar verder na de stille retraiteweek die als motto had: “let goed op hoe je luistert!”. Was ik eerst wat sceptisch over dit onderwerp, in mijn retraiteweek werd al een en ander duidelijk. Maar na de retraite heeft dit onderwerp zich verder in mij ontwikkeld. Ik ben anders gaan luisteren, naar mijzelf, naar God en naar zijn roepstem. Want die heb ik nu eindelijk gehoord en toegelaten. Toen ik uit Megen wegging wist ik dat ik meer wilde met mijn geloof, dat ik er een grotere taak in wilde hebben. Ik was inmiddels al koster bij mij in de kerk, maar ik wilde meer. Tot een kloosterleven voelde ik mij niet geroepen, maar wat dan wel? Vanaf oktober 2010 is mijn rol binnen de parochie in een sneltreinvaart ontwikkeld. Ik heb meegewerkt aan Taizé in Nederland (december). Ik was een week lang verantwoordelijk voor 260 gasten uit 8 verschillende landen en ruim 50 gastgezinnen… Een megaklus, maar ontzettend leuk om te doen en na die tijd ben ik in het parochiebestuur terecht gekomen. Ook houd ik mij bezig met het jongerenpastoraat en ga ik in december van dit jaar een reis organiseren naar de Taizé-bijeenkomst in Berlijn.

Om nu een lang verhaal korter te maken, momenteel zit ik midden in de aanmeldingsprocedure voor Bovendonk (Hoeven), priester en Diakenopleiding voor de late roepingen (of laat antwoorden…). Nu zit ik in een molen waarvan ik geen idee heb wat er allemaal nog uit voortkomt, maar ik laat het allemaal maar op me af komen.

Yoeri

9 april 2011
Als een pelgrim die even mag verblijven in een refugio

De retraite ligt al weer een paar weken achter mij. Ik zit weer volop in de drukte en soms kijk ik met een klein beetje heimwee terug naar de dagen van rust, stilte en bezinning. Ik voelde mij deze keer als een pelgrim die even mag verblijven in een refugio. De reis van het leven is boeiend maar af en toe even omkijken en stilstaan kan geen kwaad. Volgende week ga ik een week lopen, op weg naar Assisi. Ben al jaren onderweg en weet niet of ik ooit te voet aan kom maar de weg is zeker zo belangrijk als het doel.

Ik wil jullie hartelijk danken voor de geweldige dagen die ik gehad heb en wens Ricky ook een heel mooie tocht.

Vrede en alle goeds, Maria

26 maart 2011

..ik ben blij dat ik het geprobeerd heb

(een internetretraitant:)
Ik heb het geprobeerd, de teksten gelezen, daarover wat gemediteerd en over de vragen nagedacht; maar mijn conclusie is: dit is voor mij geen geschikte manier, ik heb de sfeer en de reacties van anderen gemist.

Dit zal vermoedelijk versterkt zijn door mijn aversie tegen internet. Maar ik ben blij dat ik het geprobeerd heb.

Met vriendelijke groet,

Jan

25 maart 2011

..als iets moois ervaren

Het was voor het eerst dat ik een stille retraite (of hoe dan ook, een retraite) meemaakte. Ik heb de stilte, in combinatie met de begeleidende gesprekken, als iets heel moois ervaren. Het heeft me heel veel gebracht. Het was een bijzondere week voor mij die veel heeft bijgedragen aan mijn ontwikkeling. Daarnaast was het ook heel leuk en interessant om deel te nemen aan het leven in het klooster. Een prachtige plek met integere mensen.

Ik hoop dat ik met mijn berichtje iemand die nog aarzelt, over de streep kan trekken om het ook te gaan meemaken.

Vriendelijke groet,

Mary

25 maart 2011

Terugkomen bij en … zoeken naar de Bron

De stille retraite van maart 2011 was opnieuw een belevenis. Vijf jaar geleden, in 2006, waren wij ook in Megen en dat was toen goed bevallen.

Wat we hebben ervaren:
- we hebben ons verdiept in ons geloof door middel van de persoonlijke gesprekken;
- met Ricky en Jan werden we in de verschillende bijeenkomsten, vieringen en meditaties en de bijbehorende overwegingen, zelf aan het overwegen gezet;
- in de groep die bijeen was met hetzelfde oogmerk, maar stuk voor stuk met ieder een eigen invulling, vormden we een warme ‘eensgezinde’ groep;
- we gingen mee in het dagelijks patroon van God – loven – en – danken van de gastvrije broeders Franciscanen en tweemaal bij de zusters Clarissen en daar werd ik blij en dankbaar van.

Voor mij voelde het als een terugkomen bij en … zoeken naar de Bron, herbezinnen op wat het geloof in mijn leven betekent.

Ik wil jullie hartelijk bedanken voor ‘de Woorden uit de mond van de Heer’ (‘leeftocht’ bestaat niet uit brood alleen) die jullie zo vol overgave hebben aan- en overgedragen. Ik vertrouw erop dat ik de opgewekte gedachten in mijn leven meedraag als leeftocht voor onderweg. Het bemoedigt mij om in dankbaarheid om te zien en om op de ingeslagen weg met vertrouwen (= geloven) verder te gaan.

Ricky en Jan, vrede en alle goeds in jullie liefderijke leven,

Yvonne Verviers-Beker

24 maart 2011

Soms bleef ik “hangen” bij een mooi woord

(een internetretraitant)
Graag wil ik een reactie geven op mijn ervaringen met de Stille retraite van maart ll. Tevoren was ik echt aan het twijfelen of ik wel of niet mee zou doen dit keer. De meeste retraites volg ik via internet. Ik heb daar behoefte aan en wat is het heerlijk als dit zo maar aangeboden wordt via internet. Daar ben ik Ricky en Jan dan ook heel dankbaar voor. Dit is voor mij de enige manier is om een retraite te volgen. Bovendien is het een prachtig gebaar dat ik door het brandende lichtje verbonden ben met alle mensen die de retraite volgen.

De reden voor mijn aarzeling lag dus niet aan alle mogelijkheden die er waren. Het was een onbestemd gevoel waar ik niet “bij” kon. Toch vond ik dat ik er in ieder geval aan kon beginnen en dan maar kijken tot hoever ik kon komen zonder mij verplicht te voelen tot het laatste door te gaan als het niet “lukte”.

Door deze retraite heb ik begrepen dat alle mooie gevoelens en gedachten die ik kan krijgen niet uit mijzelf komen maar dat ik die mag ontvangen als ik mij er voor openstel. Juist die rust en overgave brachten mij tot mooie gedachten. Meestal wil ik alles zelf in de hand houden, ook in de meditatie. Ik wil dan van alles “gedaan”hebben. Als het ware op kunnen noemen wat ik heb gedaan, waar ik aan heb gedacht en dat ik mijn tijd goed had gebruikt waarvoor hij bedoeld was. Dit keer niet. Ik had wel steeds van te voren een tijd in mijn agenda. En daarmee was voor mij de meditatie begonnen. Dat was een ongekende ervaring. Heel relaxed. Soms bleef ik “hangen” bij een mooi woord of bij een mooie afbeelding. En soms was ik heel actief in mijn gebed. Ik wil dit meedelen omdat ik zo blij was dat het zo ook kan. Dat ik na alle pogingen om te mediteren ineens heel dicht bij de echte bron kon komen. Dat wilde ik meedelen omdat ik het zo fijn heb gevonden om oude patronen los te laten en mij te laten leiden door Hem.

Hartelijk dank Ricky en Jan voor alles.

Tot de volgende keer.

Riet

24 maart 2011

Kijken in je binnenste

(een internetretraitant:)
… Ik volg de retraite voor de zoveelste keer op afstand. De ene dag ging het beter dan de andere dag. Dat heeft alles te maken hoeveel er zo een dag op mijn pad komt. Juist in die dagen had ik alle contacten met de buitenwereld geweerd. Zo vind je meer tijd en rust om de teksten te overwegen. De eerste dag zat ik er helemaal meteen in. Al die verleidingen in je leven! Op mijn leeftijd (82) hoeft het allemaal niet meer, ik heb, wat ik heb, en materie is voor mij steeds onbelangrijker. Dan blijft er tijd over om het Woord meer ruimte te geven. Ik overweeg iedere dag de evangelietekst. Een Bijbelcitaat (be) helpt mij daar ook mee. Maar er zijn ook dagen dat je iets leest, mijn Bijbel blijft open op tafel liggen, omdat je na een paar uur eigenlijk niet meer weet wat je aan het begin van de dag gelezen hebt. Dan is een blik in de Bijbel voldoende om weer bij de les te blijven!

Met een retraite gaat dat toch anders. Franciscus en Clara zijn geweldige voorbeelden. Die teksten houd ik dan ook langer vast, daar neem ik meer de tijd voor.

Dat zijn de juiste momenten die meer aandacht van je zelf vragen. Kijken in je binnenste.
God spreekt, God luistert. In een van de vorige retraites in Berkel-Enschot had ik een gesprek met Jan over bidden.

Na mijn “probleem” over bidden en nooit antwoord lijken te ontvangen, maakte Jan de opmerking: “Hoor je nooit de stem van God in je?”. Er volgden wat raadgevingen, die ik meenam naar huis. En daar ben ik Jan nog steeds heel dankbaar voor. Inderdaad, wees eens heel stil, en je hoort God tot je spreken. Het leidt tot de oplossing van al dat gevraag en geklaag, dan komt ook een dankgebed vanzelf naar boven borrelen.

Iedere ochtend werden jullie twee, de retraitanten en die op afstand meededen, meegenomen in mijn gebed. Zo voelde ik mij de hele dag verbonden met jullie. Voor het slapen gaan dankte ik de Eeuwige voor alle rijkdom die wij, de retraitanten, ontvangen hebben, aangereikt door Ricky en Jan.

Retraite via internet, blijf het proberen, al heb je een druk leven, er is altijd een moment dat het WOORD je leven rijker maakt.

lyda

24 maart 2011

Ook via internet een retraite

(een internetretraitant:)
Een half jaar geleden maakte ik in Megen voor het eerst de stille retraite mee in het minderbroederklooster. Diepe indruk heeft dat gemaakt door de afzondering, de vaste dagelijkse tijden van het kloosterleven en de verbondenheid met elkaar en ook met de internetretraitanten die iedere dag werden herinnerd.

Omdat ik nu niet in staat was om me vrij te maken en ik toch wat heimwee had naar die ervaring van een half jaar geleden, besloot ik deze keer via internet de retraite zoveel mogelijk te beleven. Dat is redelijk goed gegaan, maar niet zo goed als ‘in het echt’. Ik had al een vast bezinningsplekje in mijn kamer.

Op vaste tijden ging ik daar thuis zitten; ik stak een kaarsje aan en ging in gedachten naar de meditatieruimte boven in het klooster, waar ik iedereen rondom zag zitten, Ricky de lichtjes aan zag steken en de namen noemen. Samen met de groep en met Jan en Ricky was ik stil en liet een dagopeningsgebed in mij opkomen waarin ik de groep opnam. ‘s Avonds deed ik hetzelfde. Ik liet me inspireren door de lezingen van de dag uit de liturgie en de teksten die op het internet ter handreiking waren gegeven.

Ik was verkouden en zong niet, maar luisterde iedere dag naar muziek uit de Johannes Passie van Bach.

Op rustige momenten schreef ik op wat er allemaal omging in mijn hart en dat was nogal wat. Soms miste ik het gezamenlijke leven in de groep van retraitanten; samen ben je verbonden, je draagt elkaar en je voelt je gedragen, ook al zwijg je. Dan voelde ik me afgescheiden, niet alleen in plaats, maar ook in de geest. Thuis had ik ook geen geestelijk gesprekspartner. Die gesprekken in Megen waren ook van groot belang door de terugkoppeling. Veel heb ik gehad aan de lezing van ‘De Louteringsberg’ van Thomas Merton, die ik dan maar als geestelijke begeleiding beschouwde.

In Megen ontdekte ik dat de afzondering in het klooster werkte als een sluier, een kloostermuur. Om mijn aandacht gefocust te houden op een punt, gericht op mijn binnenste, moest ik mij niet laten afleiden van wat er in mijn gezichtsveld opdook.

Bij de ‘internet’- manier van retraite houden in een week die ook nog eens vol gepland was met sociale afspraken, moest ik een geestelijke sluier dragen en soms lukte dat! Zelfs met boodschappen doen, belasting invullen of mail nazien, zo besefte ik, is het mogelijk om dit met aandacht alleen voor dit ene te doen. De rest van het ‘things-to-do-lijstje’ verdween naar de achtergrond en er kwam dan een rust over me. Maar.., dit lukte toch vaak niet.

Op het eind van de week liep alles wat in de war. Na alle etentjes en planwerkzaamheden was ik erg moe en hield het niet meer vol om te gaan zitten op mijn plekje. Toch heb ik op afstand wel de hele retraite meegeleefd en tijdens de laatste gezamenlijke liturgie op zondag woonde ik ook een geestelijke viering in intieme kring bij die helemaal aansloot bij de afsluiting van deze week.

Ik denk dat de nieuwe communicatiemiddelen inderdaad een grote kans bieden om mensen mee te laten doen met deze retraites. Net zoals er kloosters zijn waar je de getijden kunt meebidden via internet. Ik was blij en dankbaar voor deze gelegenheid. Vrede en alle goeds,

Monica de Bot

23 maart 2011

Een grandioos initiatief

(een internetretraitant:)
Een grandioos initiatief om een retraite op internet aan te bieden. Een staaltje van solidariteit met gelijkgezinden die door beperkte beurs of gezondheid geen mogelijkheid zien om naar Megen te komen.

Het welslagen is afhankelijk van motivatie en discipline. Uiteraard kan het de echte retraite, zelfs niet bij benadering, evenaren, maar het is een zeer welkom aanbod.

Zin had ik er wel in, maar ik kwam mezelf goed tegen!!!

Dat ik weinig discipline heb, weet ik. Nu heb ik dat dubbel en dwars ervaren.

De eerste drie dagen worstelde ik met de tijd. Het kwam er niet van, ik rende maar door met van alles wat zonodig moest, totdat het avond werd en laat. Aan een retraite meedoen ten koste van broodnodige nachtrust is geen optie. Om niet al te gefrustreerd te raken, ben ik de volgende dagen ’s morgens op “kloosterlijke” tijd opgestaan. Toen had ik de rust en tijd om de stilte in te gaan en door niets en niemand werd ik gestoord.

Een plek creëren met icoon, bijbel, licht, een bloem en eventueel muziek is geen punt. Ik beschik altijd al over een meditatieplek. En ik schrijf ook graag een ervaring/gedachte op.

ALS GEWELDIG HEB IK DE VERBONDENHEID ERVAREN MET JULLIE OP LOCATIE.

GvR

Reacties in 2010

13 oktober 2010

Word stil in je hart

Ontmoet wie je niet had verwacht

Ontdek wat je niet had gedacht

Beleef wat je niet eerder had getracht

Stel je open en luister goed

Naar wat de stilte met je doet

Zie wat de stilte je brengt

Het is nooit dat waar je als eerste aan denkt

In stilte aanbidden

Op God en jezelf vertrouwen

Zodat je daarna

Weer aan de toekomst kunt bouwen

7 oktober 2010 (internetretraitant)

…Ik heb veel gehad aan jullie tips voor het volgen van de retraite via internet. Vooral het inplannen van een vaste tijd, iedere dag iets opschrijven, iedere dag even naar buiten (en luisteren naar de geluiden in de natuur) en niet teveel hooi op mijn vork te nemen.

Ook was het fijn te weten dat er iedere dag een kaarsje voor mij brandde bij jullie, dat gaf me een gevoel van verbondenheid en hielp me ook het niet te laten versloffen. Het viel me niet mee om naast alle dagelijkse werkzaamheden in de thuissfeer voldoende rust en stilte te creëren om zodoende ruimte te kweken voor mijn innerlijk, zoals jullie dat zo mooi zeggen.

Werd me bewust dat ik hieraan wel degelijk behoefte heb en dat daar in mijn dagelijks leven te weinig van komt.

Het thema van de laatste retraitedag was “NU” en ik heb een besluit genomen om iedere dag een half uurtje in te plannen op een vaste tijd om aan deze behoefte tegemoet te komen.

Voor mij is dat het meest praktische om dit een half uurtje voordat ik ga slapen te doen.

Tot nu toe bevalt me dit best en het helpt me om ook gedurende de dag me meer bewust te zijn van wat ik doe en hoe ik de dingen doe. Op tijd even stilstaan in plaats van maar door te draven op de automatische piloot.

In de eucharistieviering die ik in die week bijgewoond heb, raakte me de woorden dat Jezus gekomen was om hen te helen die lijden aan een gebroken hart. Ik zag het opeens voor me, een beeld hoe Hij met zijn genezende handen de breuk in mijn hart verzachtte en ik was heel ontroerd.

Ook was ik geraakt door jullie thema van de zaterdag, luisteren maar niet begrijpen.

Vorig jaar september was ik tijdens de retraite ook al geraakt door psalm 13. Voelde me altijd schuldig als ik dingen dacht zoals in de eerste zinnen van deze psalm en het was voor mij een geruststelling dat ik dat mocht doen en heb sindsdien deze psalm vele malen gebeden als ik het weer moeilijk had. Nu een jaar later voel ik dat de pijn en het piekeren minder aan het worden zijn en er meer licht komt. Ik lijd nog steeds en mijn lijden als een zegen zien vind ik nog moeilijk. Zie wel steeds meer de leiding van God die achter alles zit en leer hier stapje voor stapje op te vertrouwen, ook al begrijp ik nog veel niet. Ik kan het niet alleen en hoef het gelukkig ook niet alleen te doen en kan steeds meer dankbaarheid voelen voor Gods hulp.

Dank jullie wel voor de mogelijkheid om de retraite per internet te volgen, wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar.

Warme groet van Trudy

6 oktober 2010 (internetretraitant)

Mijn verlangen om mee te doen met de internetretraite was groter dan mijn vermogen om daadwerkelijk mee te doen. Ik heb weinig tot geen tijd vrij gemaakt om stil te zijn. Wel heb ik de prachtige teksten gelezen en ik heb me heel verbonden gevoeld met de deelnemers. Het deed me goed om te weten dat er een kaarsje voor mij aangestoken werd. Dank je wel daarvoor. Wat is dit een mooi gebaar dat me zeer ontroerde. Ik wil een volgende keer weer graag meedoen, in de hoop dat ik er dan meer tijd voor kan en zal nemen.

Hartelijke groeten en nogmaals bedankt dat jullie de mogelijkheid scheppen om zo een retraite mee te kunnen doen.

Anky

2 oktober 2010 (internetretraitant)

Graag wilde ik jullie van harte danken voor de mooie teksten. Ik laat ze nog lang tot me doorwerken.

Heel veel dank voor jullie werk en hopelijk mag ik nog eens inschrijven hiervoor op internet.

Vrede en alle goeds,

Liesbeth Ypma

1 oktober 2010

Op Adem komen

Een kinderhand is gauw gevuld.
Volwassenen kunnen er nooit genoeg van krijgen.
Er blijft altijd iets te wensen over.

De stille retraite is een gelegenheid om alle wensen voor de toekomst,
alle bagage van ons verleden onder de loep te nemen.
We kunnen voor even de zware rugzak van het alledaagse leven afdoen.
Op adem komen in het moment.
Onze toevlucht zoeken in de oase van het minderbroederklooster in Megen

De vaste, regelmatige orde van de dag, de koorgebeden en maaltijden samen met franciscaner broeders,
onze eigen retraitebijeenkomsten en de individuele gesprekken met onze twee begeleiders scheppen rust en ruimte.
Zo opent zich een mogelijkheid om gehoor te geven aan een stem diep in ons binnenste,
die we door de dagelijkse drukte maar al te graag de mond snoeren.

En laat dat nu geweldig aansluiten op het motto van de bezinningsdagen: ‘Let goed op hoe je luistert!’ (Lucas 8,18a)

Bij aankomst in het klooster zitten we wat onwennig naar elkaar te kijken
en omdat we allemaal verlangen naar deze stille retraite,
maken we elkaar en Jan en Ricky, die ons op deze tocht zullen begeleiden,
deelgenoot van onze intenties.

En dan zwijg je bijna een week lang met en naast elkaar en in die stilte groeien we als boompjes in een beschutte boomgaard.
We wortelen in gebed, zang en meditatie. Onze takken worden bewogen door de adem van de Geest.
En ook de Geest van de heilige Franciscus wordt haast tastbaar in dit oude klooster.
Wanneer tenslotte de stilte wordt ‘gebroken’ – een kostbaar en intiem moment – blijken we naar elkaar te zijn toegegroeid.

Bij het afscheid voel ik me lichter. De zware rugzak waarmee ik arriveerde heb ik onderzocht;
veel ervan heb ik weggedaan, losgelaten. Hoe minder ik bezit, hoe minder ik heb te verliezen.
En wat mij rest kan ik uit handen geven, vertrouwend dat mij van Hogerhand wordt gegeven wat ik nodig heb.
Hoe meer ik mijzelf geef, wegschenk, hoe meer ruimte er in me ontstaat om te ontvangen:
In dankbaarheid en liefde.

Monica Bot

1 oktober 2010 (internetretraitant)

Wanneer ik de aantekeningen doorkijk die ik maakte tijdens de [internet]retraite van september lees ik:

…”is het toch mogelijk veel meer in Verbondenheid met God te leven dan ik eerst dacht..???”

Ik denk dat deze gedachte een vrucht is van Goed Luisteren….

Het was prachtig zo bij de hand genomen te worden door deze retraite heen; dank jullie wel!!!!

In dankbaarheid en verbondenheid,

Heleen V.

29 september 2010 (internetretraitant)

Op jullie verzoek wil ik graag een reactie plaatsen over mijn bevindingen van de retraite via internet. Ik heb veel gehad aan de combinatie van de lezingen en de suggesties die aangedragen werden om als hulp te dienen voor de meditatie. ik vond die goed gekozen.

Ik kwam er zo achter dat ieder zijn eigen inbreng kan hebben en dat door het aandragen van de thema’s en die suggesties om over na te denken tijdens de meditatie ik tot goede conclusies kon komen. Ik vond het thema geweldig en daar kan ik in ieder geval mijn voordeel mee doen. Ik denk dat ik het meest in de fout ga juist door het luisteren en met spreken. Het was een fijn idee dat er ook voor mij een lichtje werd aangestoken om zo de verbondenheid uit te laten komen met de “echte” groep. Ik zet dit expres zo neer omdat ik het zo voel. Het was voor mij niet de retraite zoals ik zou willen en het mij voorstel als ik aan een retraite denk. Dat dit zo is ligt niet aan de vorm zoals de retraite gegeven wordt. Dat ligt aan mijn situatie en daar kan niemand wat aan veranderen. Ik werd heel snel uit mijn concentratie gehaald en het vraagt soms net meer tijd als ik ter beschikking had. Er komen steeds mensen binnen om mij te helpen Dan kan ik moeilijk zeggen dat het pas over een half uur mogelijk is. De wijzer slaat echter uit naar de positieve kant. Het is de moeite waard om te herhalen en er naar uit te kijken. Hoewel ik gewend ben om dagelijks de lezingen van de dag te overwegen, deze retraite voegde er zeker iets aan toe.

Ik wil jullie daar hartelijk voor bedanken.

Riet

29 september 2010

Het Oog van de storm

Wervelend kwam ik binnen
door het oog van de naald.
Benauwd en verstopt in mijn hoofd.
Als boomblaadjes waren mijn zorgen:
de herfst liet ze een voor een los.
Stil vielen ze in de aarde,
voedsel voor groei in het voorjaar.

en nu…

De takken kaalgewaaid,
de zorgen uit handen gegeven,
geworteld in de aarde;
laat nu de Geest maar waaien,
adem van boven
die nieuw leven wekt.

Monica de Bot

28 september 2010 (internetretraitant)

Mijn reactie op de internetretraite.
Het thema “luisteren” stond mij meteen aan, want daar heb ik nog wel een weg in te gaan.
Hoe je luistert naar woorden en met je hart en de verbinding daarin met jezelf en anderen.
Ik heb de teksten van afgelopen week aandachtig gelezen, beter dan de vorige keer.
Maar 1 keer gemediteerd, dat vind ik wel jammer, maar kan ik als nog doen op het thema: nu.
De laatste zin van de teksten spreekt me dan ook het meest aan: oefening in luisteren, vraagt om voortzetting van…

Dank jullie wel voor de aandacht van jullie kant , ik heb ook aan jullie gedacht, met af en toe kaarsje aan en af gelopen zondag nog een stukje eucharistieviering gezien en daarna ging ik naar het Hospice om te werken, dat sloot dus mooi aan.

Nog een gedichtje van de dichter Rilke wat ik mooi vind: ‘WEES Geduldig’.

Wees geduldig
Met al het onrustige
in je hart

Leef je vragen

En misschien leef je dan
Ongemerkt
Op een dag
De antwoorden tegemoet

Vriendelijke groet, Annelies B.

26 september 2010 (internetretraitant)

Ik wil jullie van harte bedanken om de retraiteteksten van september op jullie website te plaatsen.

De voorbije week was ik als gast bij de zusters Clarissen, een week van gebed en stilte.

Ik heb jullie retraiteteksten meegenomen en kon zo de lezingen van elke dag dieper tot me laten doordringen. De overwegingen hebben me tot een dieper bewustzijn gebracht voor innerlijke stilte, het luisteren naar God in mij en het nu bewust leven,niet te wachten tot…

Mede dankzij jullie teksten ben ik me opnieuw bewust geworden dat God in mij leeft en ik vanuit die diepe Verbondenheid wil leven.

Van harte dank om jullie overwegingen met velen te delen.

Hopelijk was de retraite voor de deelnemers een deugddoende ervaring en een belangrijke stap in hun weg.

Van harte

Anne Van Hyfte (vanuit België)

19 september 2010 (via internet)

Er zijn van die momenten dat ik me pas goed bewust word van een innerlijk verlangen, wanneer daar bemoediging is… jouw woorden en het me daarmee verbonden weten, raken me nu bijzonder. Inderdaad zie ik uit naar een week om, ondanks mijn dagelijkse activiteiten, vooral stil te zijn en te mogen (leren) luisteren. Ik weet, onze God stelt nooit teleur, maar mijn zicht daarop kan door zoveel dingen soms zo vertroebeld zijn.

Aan jou en Jan en de andere gasten voor deze retraite zegen gewenst!

Gisterenmiddag was ik aanwezig bij een concert waar 3 prachtige cantates van Bach werden uitgevoerd. Hierbij de woorden uit het laatste koraal:

Wer hofft in Gott und Dem vertraut,

Der wird nimmer zu Schanden

Der sich verlässt auf Gottes Trost

Er hilft sein Gläub’gen allen!

Nettie

19 september 2010 (via internet)

Ik voel me uitgenodigd door het juist ontvangen mailtje mee te doen via internet aan de a.s. retraite.

Ik heb vertrouwen dat ik deze week serieus ruimte kan maken voor de meditatie.En ik wil in de vroege ochtend en in de late avond een lichtje aansteken voor jullie in Megen.

Veel zegen gewenst voor deze periode

Vrede en alle goeds,

van Heleen V.

8 juli 2010, Mitzi schrijft:

De retraite periode in Oosterbeek heeft een belangrijke plek ingenomen bij het dagelijks gebeuren. De aantekeningen die ik maakte en de gesprekken met Jan helpen mij daarbij. Zoals ik dat nu ondervindt, had ik dat niet eerder. Ik denk dat de goede sfeer en de echte stilte daarbij hebben geholpen. De prachtige omgeving nodigde uit tot stilte en meditatie.
…

Lieve groet en alle goeds,

Mitzi

5 juli 2010, S. Z. schrijft (via internet):

… De internetretraite was bijzonder – het liep op de achtergrond steeds mee en elke ochtend ben ik met de teksten gestart, gecombineerd met schrijven en bidden. Wel moeilijk omdat het gewone leven ook doorging, daar zou ik andere keuzes in maken als ik het verder van tevoren bedacht had.

Dank dat jullie met de internetretraitanten en dus ook met mij verbonden waren.

S. Z.

2 juli 2010, Heleen schrijft (via internet):

Hier nog een berichtje van een dankbare internetretraitant.

Ik heb maar even een weekje gewacht; na de retraite is het misschien meteen druk voor jullie…

Ik heb dankbaar gebruik gemaakt van de mogelijkheid de retraite mee te doen. Had me nìet aangemeld van te voren. Ik dacht dat het misschien heel lastig te volvoeren zou zijn…., maar… het ging heel goed!!!

Heb me ook echt verbonden kunnen voelen met jullie.

En met zo’n patroon van ‘s morgens en s’avonds stilte houden kan ik ook weer verder.

Het was door jullie heel mooi opgebouwd en opgezet. Dank jullie wel!!!!

Ik stuur een kiekje mee van mijn stilte plekje op zolder.

In franciscaanse verbondenheid, vrede en alle goeds, van

Heleen Vos

Op 29 juni 2010 reageert Petra op de retraite:

Een dag terug van de retraite en er schieten alleen maar positieve gedachten hierover door mijn hoofd:
de liefdevolle zorgzame begeleiding,
het fijne onderkomen, mooie bosrijke omgeving;
en meer speciaal de bijzondere sfeer in de kloosterkerk
waar je “gemakkelijker” in de stilte bij jezelf kunt komen.
Met deze mooie bagage kan ik in het gewone leven buiten het klooster nog een tijd vooruit.

Petra

Op 23 juni 2010 reageert Riet B. (via internet):

Ik wil alvast even reageren op de eerste retraite dag.

Ik vond de tekst van dinsdag een echte openbaring. Achteraf bezien is de uitleg van de Bergrede door mij altijd verkeerd begrepen. Ik kan het beter anders zeggen. De uitleg die hier geplaatst was is heel mooi en voegt dingen toe. Ik zie nu dat ik helemaal niet als een kluizenaar hoef te leven, God verlangt niet dat wij alles schrappen wat leuk en gezellig is en die eigenlijk bij het leven horen. Zaken zoals feesten en genieten bijvoorbeeld van een lekkere maaltijd. Jezus heeft ons zelf laten zien dat hij dit ook deed. {Zie de bruiloft te Cana}. Uit deze uitleg van de Bergrede heb ik begrepen dat het er vooral om gaat datgene te laten wat het geluk van anderen te niet doet maar vooral ook om er aan te werken om het geluk van anderen te bevorderen. Voor mij was de tekst die er vooral uitsprong de volgende:

En zij mogen niemand belasteren;
zij mogen niet klagen of anderen zwartmaken,w
want er staat geschreven: ‘Mensen die roddelen en zwartmaken,
worden door God gehaat’ (vgl. Romeinen 1,29v).

Dit is een uitspraak die eigenlijk alles bevat wat wij niet moeten doen. Jezus zal mij haten als ik mij hieraan schuldig maak. Dat wil nogal wat zeggen. Reden te meer om er zorgvuldig mee om te gaan.

Hartelijke groet Riet Blom

2 april 2010 (via internet)

Zoveel mooie overwegingen, zoveel moois, en nu pas reageer ik. Ik kan alleen maar zeggen; dank, heel veel dank. Ik heb de retraite heel bewust gevolgd, en nu weer de overweging van Maria Magdalena, heel veel dank.

Ik wens u en allen een mooie Paasfeest. Ik neem u allen mee in mijn gebeden, speciaal in deze dagen.

Vele groeten

Judith

28 maart 2010,

… De stille retraite heeft me goed gedaan, nog moeilijk onder woorden te brengen, zoals ook mijn pelgrimage naar Santiago de Compostela enige tijd vroeg om er woorden aan te geven.

Gegroet van Jeannette C.

25 maart 2010 (via internet)

Dag Ricky en Jan,

Hartelijk dank voor jullie fijne bezinningen tijdens de stille retraites. En nu ook nog voor de Goede Week.

Ben hier erg blij mee. Ook jullie beiden wens ik een Goede Week toe en fijne Paasdagen.

Hartelijk dank, vrede en alle goeds toegewenst.

Liesbeth Ypma

20 maart 2010 (via internet):

…Hoewel ik het heel graag wilde en ik de onderwerpen zeer mooi vond, is het mij toch niet gelukt om intensief mee te doen. Ik vind het zelf jammer… Maar ik geef de moed niet op en houd de volgende data in de gaten en begin gewoon opnieuw. Ik heb wel steeds aan jullie gedacht hoor. En ook een lichtje aangemaakt…

Riet

19 maart 2010 (via internet):

Beste Ricky en Jan,

Even een korte reactie op het volgen van de retraite vorige week.

Het was vorige week een drukke week voor me met het een en ander aan onverwachte dingen op mijn pad. Daarmee was ik bezig in mijn hoofd.

De eerste dagen lukte het mij goed om in rust de teksten te lezen en aan jullie te denken. De rest van de week kwam het er nauwelijks van ernaar te kijken, in het weekend wel weer. Dit geeft wel aan hoe lastig het kan zijn om op afstand te volgen. Toch sprak een en ander me wel aan. Vooral omdat ik erg graag vanuit mijn bron wil leven en ten volle voor het leven wil gaan. Ik heb alle teksten geprint en bij me in de buurt gelegd en neem nog wel een keer een thema om op te mediteren…

Dank jullie wel voor de verbondenheid met jullie.

Warme groet,

Annelies Bakhuizen

19 maart 2010 (via internet)

Dag Ricky en Jan,

Veel dank dat ik weer zomaar een hele week begeleid werd om momenten van rust te vinden. Ik ben wel verbaasd hoe vlug de dagen gaan, en hoe vol iedere dag is met bezigheden, van meer of minder belang.

Ook hierover heb ik nagedacht, gemediteerd: de bron met haar nog heldere water in mij mag toch niet teveel onnodige obstakels vinden, of opgehoopt vuil, om te kunnen aanwassen tot een actieve, energie gevende rivier….

Opruimen en kiezen dus: materieel en immaterieel. Zo radicaal als Franciscus het deed gaat me wat ver….

Mooi de foto’s tussen de teksten!

De teksten: een heilzaam, systematische route naar mijn bron.

Tenslotte Thuiskomen op de zevende dag, de rustdag…

Inspirerend opgezet!!

Een volgende keer doe ik heel graag weer mee.

Alle goeds en een hartelijke groet voor beiden,

Lia uit Rijswijk

19 maart 2010,

Beste Ricky en Jan

Na een paar dagen thuis en weer in het ritme van alledag te zijn, kijk ik met blijdschap terug op de mooie retraite.

Samen bidden, samen stil zijn, tijdens de gebedstijden en daarbuiten is een ervaring die mij veel goeds gebracht heeft. Het vieren van het heilig misoffer in kleine kring en in het klooster van de zusters clarissen heeft op mij een diepe indruk gemaakt.

Daar komt jullie goede begeleiding bij om het tot een succes te maken. Rest mij nog mijn dank aan de broeders franciscanen over te brengen voor hun goede verzorging. Het ontvangen van zoveel gasten door het jaar heen is een geweldig werk. Mijn groot respect daarvoor.

Nogmaals heel veel dank Ricky en Jan. In september aanstaande kom ik weer in Megen terug, niet in een groep ditmaal, maar om weer te bidden en het ritme van de getijden mee te maken.

Vrede en alle goeds voor jullie en die dit lezen op de site.

Fred W.

16 maart 2010

Ik wil een korte, eerlijke reactie geven op de maartretraite 2010.

Veel dank aan de begeleiders, met name Ricky, die mij begeleidde en de broeders voor hun gastvrijheid.

Voor mij was het intens en eigenlijk wat veel. Niet iedereen kan evenveel aan; eenmaal thuis was ik erg moe en moest veel verwerken.

De maandag ging nog wel, maar nu – dinsdag – heb ik me overal voor afgemeld en ben een dag “stil” thuis om alles te verwerken.

Ben benieuwd hoe het in een ander jaargetijde (juni of september) zal zijn, als je meer naar buiten kunt.

Het vreemde is, dat ik na een “stille” week en dag “stil” thuis moet zijn, om het in mijn eigen tempo te laten bezinken.

Dank en groet van Annemieke

15 maart 2010

…Ik wil jullie beiden nog heel hartelijk danken voor alles!!!

Het was weer geweldig…

Maria

15 maart 2010 (via internet)

Meedoen met de retraite op afstand vraagt toch de nodige inspanning. Ik zal niet beweren dat het ondoenlijk is. Er zijn toch vele momenten op de dag dat ik met de aangereikte teksten bezig was. Terug naar de Bron. Het was een goed motto. Inzien welke weg het beste bij je past, lettend op de richtingwijzers, die je toch min of meer ingegeven worden door de H.Geest. Als je je hart maar opent, en de stilte kunt vinden om daar over te mediteren. Het waren rijke woorden die mij aangereikt zijn de afgelopenweek. Deze dagen zetten mij weer wat steviger op mijn ingeslagen weg.

Hartelijk dank Ricky en Jan voor jullie spirituele inzet. Hartelijke groet,

Lyda

Reacties in 2009

25 oktober, 2009: Marc schrijft:

Zoals het bij mij meestal het geval is, begint zich de betekenis van het gebeuren pas na enige tijd te ontvouwen. Zelf nu kan ik nog moeilijk aangeven wat dat voor de retraite in Megen is geweest. Ik weet in ieder geval dat het de Bijbel, en m.n. het evangelie, een nieuwe betekenis voor me gekregen heeft sinds de retraite.

Ik heb het gevoel in mijn leven een innige relatie met Jiddu Krishnamurti opgebouwd te hebben, door me open te stellen voor zijn visie, werk en leven. Hetzelfde begint zich nu af te tekenen met Jezus. Zij zijn feitelijk een en dezelfde. Ik denk dat in ieder mens een dergelijke ziel schuilt. In ‘zoektocht’ naar mijn eigen ziel is deze retraite absoluut van waarde geweest. Daarvoor dank aan jullie allen.

Het ga jullie goed op jullie weg. Ik draag jullie een warm hart toe.

Marc

6 oktober 2009, Maria (internetretraitant) schrijft:

Mijn ervaring met de stille retraite op afstand wil ik wel even met jullie delen. Juist voordat het van start ging, zag ik de aankondiging in Doortocht staan. Zo je weet, ik was geblesseerd na een ongeluk en was op mijn manier al “in rust”. Ik besloot om met jullie mee te doen op afstand. Normaal zou dit in mijn drukke leven niet in te passen zijn, maar nu kwam het op het juiste moment.

Het dagprogramma volgen en je verbonden voelen met de groep, het klooster, de inhoud van de teksten, het was bijzonder…. Het scheelt wel dat ik de retraite ook twee keer ter plekke meegemaakt heb, waardoor ik me goed verplaatsen kon in de sfeer. Het was niet simpel maar bracht me veel want ook nu na de retraite mediteer ik toch weer anders en intensiever. Het heeft me dichter bij mezelf en daardoor bij God gebracht en doen beseffen dat drie keer een ongeluk in ruim een jaar tijd, steeds met een zeer goede afloop mij wel iets te zeggen moet hebben. Het stemt me ook ongelooflijk dankbaar dat ik steeds weer eens kans krijg.

Deze verplichte rust, brengt me zoveel. Jullie tips op de site voor retraitanten op afstand zijn heel goed! Even geen radio, TV, kranten etc. houdt een mens dichter bij zichzelf.

Dank zij jullie initiatief probeer ik te kijken hoe nu verder. Mijn werk is en blijft leuk maar ik zal ook regelmatig stil moeten zijn om in de stilte te horen wat de bedoeling is…

Al een jaar staat voor november onze vakantie gepland. Ik had nog steeds niets geregeld. Nu weet ik dat ik vanuit deze stilte geen actieve, enerverende bestemming zal boeken maar dat het er een zal worden met bezinning, meditatie en stilte. Zo zie je: een mens krijgt altijd op zijn pad wat hij nodig heeft.

O ja je scheef over de financiën. Ik zal wel iets over maken hoor. Als retraitant op afstand heb ik er ook wat voor over.

Ik wens jullie Gods zegen want het is een mooi initiatief.

Vrede en alle goeds

* * *

6 oktober, Corina (internetretraitant) schrijft:

Beste mensen er is niets van terecht gekomen. Eenmaal heb ik de site bekeken, een prachtig gedicht gelezen en vervolgens…ja wel….er geen tijd meer voor vrij gemaakt. Voor mij, dat is heel persoonlijk, zou een dagelijks toegestuurde tekst, oefening beter gewerkt hebben. Door dat er geen enkele impuls van buitenaf komt blijk ik geen enkele discipline te hebben me aan de retraite te wijden. Al bij al……..geweldig compliment voor jullie inzet….ik blijf geinteresseerd…..en hoop op een nieuwe kans voor mezelf….en een zeer hartelijke groet, Corina

* * *

5 oktober 2009 Charles schrijft:

Kijken naar je roeping.

‘een kruispunt van wegen’

Het besluit om deel te nemen aan de Fanciscaanse Stille Retraite met persoonlijke begeleiding lag meer dan een jaar achter mij, toen ik op 21 september 2009 bij Megen de pont afreed richting Communiteit Franciscanen Megen. Een besluit voortgekomen uit het soms rusteloos zoeken naar het antwoord op de vraag: ‘Wat drijft mij in het leven?’. Eén soms rusteloos zoeken dat in de retraite, aan de hand van het thema ‘Kijk eens naar je roeping’, zou kunnen worden of uitgroeien tot echt zoeken en misschien wel vinden. Dat was mijn verwachting en daar heb ik de eerste dag voor gebeden. Gebed dat ik in het ritme en de stilte van de communiteit anders beleefde dan thuis. Al vrij snel tijdens de retraite, geholpen door de stilte en schoonheid van tuin en gebouw, ontdekte ik dat ik met van alles en nog wat bezig was. Behalve met mijzelf. Maar ook dat het evenwicht tussen uiterlijke en innerlijke rust ver te zoeken was. Het dagelijkse gesprek met de begeleider bracht hier verandering ten goede in en maakte mij duidelijk dat ik het woord ‘overgave’ serieus moest nemen. Niet het volmaakte nastreven maar in verlangen naar God op weg gaan van het onvolmaakte naar het volmaakte. Dat op weg gaan heb ik heel sterk ervaren toen we tijdens een van de morgengebeden met de communiteit psalm 25 baden ‘Naar U gaat mijn verlangen’. Een psalm die door H. Oosterhuis is vertaald, met daarin de regel: ‘Wie God in ere houdt, zal weten welke weg hij moet gaan’. Die regel en het thema ‘Houd goede moed’ van vrijdag 25 september 2009 heb ik tot op vandaag op mijn netvlies staan en spelen een belangrijke rol bij het mediteren. In verlangen naar de Heer op weg gaan om aan te komen op het kruispunt van de weg van het onvolmaakte naar het volmaakte met de weg van mij naar de ander, is wat mij de retraite heeft gebracht. Een kruispunt om God op te kunnen ontmoeten en de juiste weg te vervolgen. Een kruispunt natuurlijk ook om even stil te houden om rond te kijken en te zien wie er meeloopt. Maar ook om stil te staan bij wat er zoal langs de weg groeit en bloeit. Om mij heen gekeken heb ik om te zien wat er groeide en bloeide. De ‘Hof van Lof’ van de Franciscaanse Communiteit Megen nodigde daar helemaal toe uit en bracht mij de prachtige vlinders als wonder van de schepping weer onder ogen. Vlinders die in hun leven vier maal van gedaante verwisselen.

Weerspiegelt de gang van de gedaanteverwisseling van eitje, tot rups, tot pop, tot vlinder zich niet in ons kijken naar onze roeping? Ik zelf denk van wel. Iedereen met wie ik in deze retraite op weg mocht zijn bedankt.

* * *

4 oktober 2009, Trudy schrijft:

Ik wil graag reageren op jullie verzoek om een reactie te geven over de afgelopen septemberretraite die jullie ook op de site mogen vermelden.

Er is zoveel gebeurd dat ik het gewoon moeilijk vind om te kiezen. Allereerst heb ik me vooral heel erg thuis en welkom gevoeld, in de warme sfeer van het klooster, het zo integer begeleiden van ons door jullie beiden, waardoor ik me heel verbonden heb gevoeld met iedereen ook al spraken we nauwelijks met elkaar en wisten we heel weinig van elkaars achtergrond.

Ik had een bijbel meegenomen van thuis waarvan ik moet zeggen dat ik daar bijna nooit in las. Nu ligt deze bijbel naast mijn bed en vind ik het fijn om daar elke dag toch iets uit te lezen.

Er zijn ogenblikken geweest tijdens de retraite dat ik me intens gelukkig heb gevoeld, bijna of het te veel was. Zoveel geluk voelen dat kan bijna niet en toch heb ik dit ervaren. Er waren ook momenten van tranen, soms van verdriet, soms van ontroering. Ik heb me aangeraakt gevoeld door, hoe zal ik het zeggen, iets wat boven het gewone persoonlijke uitgaat, voor mij toch de God in mij. Hieraan terugdenkend kan ik me alleen maar heel dankbaar voelen en door deze ervaring is mijn vertrouwen meer verdiept. Ook in moeilijkere tijden weet ik, ik ben niet alleen, in mij is iets wat groter is dan mijn persoonlijke ikje. Onder alle storm aan de oppervlakte is daar een plek waar gewoon rust is en waar het stil is. De stilte in de retraite en het even niet meer hoeven zorgen voor allerlei dagelijkse dingen, hebben er zeker aan bijgedragen dat ik deze plek in mij kon gaan voelen. Even niet meer nadenken over alle zorgen van thuis en deze loslaten, iets wat voor mij heel moeilijk is.

Aan het einde van de week heb ik een gedichtje gemaakt wat eea nog eens beschrijft.

Ik lag aan scherven op de grond De rust die was ik kwijt Tot doorleven nauwelijks bereid Mijn hart was zo verwond

Ik ben de tuin diep ingegaan Eerst bang nog te verdwalen Gedachten die maar malen Een stem die riep mijn naam

Kostbare schat in mij verborgen Mocht ik ontdekken deze week Wat eerst alleen maar donker leek Gloort nu als nieuwe morgen

Lieve Ricky en Jan bedankt voor een “kostbare”week, ook alle broeders van Megen en mijn mede-tochtgenoten bedankt.

* * *

4 oktober 2009, Anny schrijft:

Als ik terug denk aan die dagen en wat ze in mij dagelijks doorwerken, moet ik zeggen, dat ik meer inzicht en gevoel heb voor de psalmen en lezingen uit de bijbel en daardoor sterker ben geworden om verder te kunnen gaan in het leven.

Anny

* * *

2 oktober 2009, Lia (internetretraitant) schrijft:

Het was een fijne retraiteweek vorige week. Ik voelde mij geordend

Het duurde twee dagen voor ik het ritme oppakte, en de ruimte voor mij zelf nam om rustig te zitten en mij in de aangegeven bijbelteksten te verdiepen; ik mag wel zeggen: onder te duiken. Ik voelde mij verbonden met de retraitegangers in Megen, die zich ook lieten inspireren door de bijbel- en andere door jullie beiden uitgezochte teksten.

De meditatie teksten en voorstellen werkten bij mij goed. Alhoewel ik blij was met je opmerking, Ricky, bij weerstand mijn eigen gevoelens, hoofd en hart te volgen (of welke woorden jij dan ook gebruikte)!

Al op de eerste dag, toen ik het programma nog niet zo strak volgde, deed ik tot mijn verrassing allemaal dingen die ik lang niet gedaan had. b.v. buiten in mijn tuin eten, wat meditatie in de tuin, en ook, op mijn manier, een beetje bij mijn aantekeningen tekenen.

Kortom: ik ben jullie beiden dankbaar voor de genomen moeite. Het experiment: internetretraite, is wat mij betreft geslaagd en ik hoop dat er een volgende keer komt en dat ik dan weer mee mag doen.

Is het een idee een tegemoetkoming in de kosten aan de internetretraitanten te vragen? Of noem het ondersteuning van het retraitewerk, ofzo. Wanneer jullie mij een gironummer sturen wil ik best al zo’n bijdrage storten. Tenslotte hebben jullie in voorbereiding en begeleiding via de mail al een aantal uren gestoken. Maar wellicht ga ik nu door jullie principiële uitgangspunten en doelstellingen heen?

Nogmaals dank, Ricky en Jan!

Alle goeds en veel inspiratie bij jullie werk.

(Het voorstel om aan internetretraitanten ook een vergoeding te vragen, is eerder door meerdere mensen gedaan. Ons antwoord hierop is dat we het niet bij voorbaat willen vragen om de drempel niet groter te maken dan nodig is. Als mensen, vanuit de ervaring van de retraite er zelf behoefte aan hebben om iets te vergoeden is dat altijd welkom. We zullen dat geld dan in het ‘potje’ van het Steunfonds doen. Ook een klein bedragje is welkom! Ons banknummer is: 9175404 ten name van HFJ Rieter en/of JLH van Beeck, Megen).

***

1 oktober 2009, Jozette (internetretraitant) schrijft:

Hoe is de retraiteweek verlopen bij jullie? Heb je nog nieuwe inzichten opgedaan?

Bij mij is de retraite via internet toch als moeilijk ervaren, maar dat komt door mijn eigen discipline. Wel heb ik bedacht dat ik de volgende keer weer een retraite met jullie live wil gaan volgen, want ik mis het wel. Daarnaast heb ik ook informatie over Reiki gezocht en wil daar een cursus in gaan volgen. Toch nog een paar goede voornemens….

* * *

25 september 2009, Lyda schrijft:

Vanuit Sevilla vertrok je om te pelgrimeren. Ik ben hier op toeristische toer met het motto van ‘Kijk eens naar je roeping’ in gedachten.

Veel lieve groeten

* * *

14 september 2009, Jozette schrijft:

Wat fijn dat ik toch elke keer deze mails over de retraite van jullie krijg….

De vorige keer heb ik de retraite vanaf Den Bosch gevolgd. Ik vind de informatie op internet heel fijn en duidelijk. Ik heb de teksten uitgeprint en ben een paar dagen ook rustig ergens gaan zitten bij het water om ze te lezen en in me op te nemen. Alleen toen werd het weer drukker op mijn werk en thuis en schoot het er weer bij in. Deze keer wil ik het nogmaals proberen. De discipline is bij mij gewoon minder in een werkomgeving dan tijdens een retraiteweek.

* * *

14 september 2009, Kees laat weten:

Ik doe mee. Ik heb een icoon van Christus en die zal ik die week naast de computer plaatsen en wanneer ik dan jullie berichten ga lezen zal ik er een waxine lichtje bij plaatsen….Misschien leidt dit wel tot een stille retraite in het eggie bij jullie.

Ben inmiddels lid van de FB en was zaterdag een week geleden in Den Bosch voor een kennismaking voor nieuwe leden.

Hartelijke groet uit Mokum en Vrede en alle Goeds.

* * *

14 september 2009, Corina:

Ik geef me op om, via internet, mee te doen aan de retraite. En…dank voor deze mogelijkheid.

* * *

13 september 2009, Annette:

Beste retraite medewerkers

Ik doe graag mee met de internet retraite. Ik heb het gelezen via internet. dus de kaarsen en meditatie zullen in mijn speciaal ingerichte plek ik huis worden gebrand.

Vrede en Alle Goeds

* * *

29 juni 2009, Bram B. schrijft:

Ik heb de retraiteweek als bijzonder rijk ervaren. Een rijkdom om, te midden van mooie mensen en waardevolle bezinningsmomenten, terug te mogen gaan naar onze eigen bron. Met de uitdaging om in die verbinding te blijven staan, ook na de retraiteweek, ook in de alledaagse zaken die weer op ons afkomen.

Een verhaal van een mederetraitant had me hierin getroffen.

Tijdens een wandeling over de dijk, genoot ze van de bloemen en plotseling kwam het vrolijke besef in haar op: ‘Ik ben net als de bloemen, ik hoef alleen maar te zijn”.

Zijn versus doen. Inspiratie versus realisatie. Het lijken nogal eens twee polen te zijn waartussen ruis en spanning ontstaat.

Martin Buber schrijft in zijn boekje: ‘De weg van de mens’:

God zegt niet: ‘Deze is een weg die tot Mij voert, gene echter niet’, maar Hij zegt: ‘Alles wat gij doet, kan een weg zijn tot Mij, mits gij het slechts zo doet, dat het u tot Mij leidt.’

Zo’n tekst heft de spanning niet op, maar slaat wel een brug tussen zijn en doen. En al lopend op die brug kunnen we besef ontwikkelen van hoe en waarheen we lopen.

Besef wat door een mederetraitant zo mooi genoemd werd: ‘Godsgevoel’.

* * *

25 juni 2009, Maria schrijft:

…ik besefte dat ik nog wilde reageren op de onvergetelijke dagen in Megen. Het is en was weer zo druk in mijn leven van alle dag. Ik ben intussen al drie keer verkast, koffers in en uit pakken, installeren en aan het werk. Wat is er over gebleven van al mijn goede voornemens? Weinig maar tegelijk misschien meer dan ik in eerste instantie denk.

Ik had mezelf al niet te veel en te hoge doelen gesteld want het inpassen in het gewone leven is lastig als die dagen vol zijn en regelmaat ontbreekt. Toch heb ik aan deze retraite ook het volste vertrouwen over gehouden dat God zijn werk in en met mij wel zal blijven doen. Waar het op aan komt is zoveel mogelijk discipline aanbrengen binnen de (beperkte) mogelijkheden die ik heb. Soms heb ik wel een heimweegevoel naar de rust, stilte, franciscaanse gastvrijheid en spiritualiteit, de kracht van de groep….

Het was weer een heel mooie ervaring. Zulke verschillende mensen die ik vooral in hun stilte zo veel beter (wezenlijker) heb leren kennen. Jullie Ricky en Jan hadden een bescheiden maar bezielende wijze om er voor ons zijn. Ik arme pelgrim heb weer een rijke schat aan ervaringen mee gekregen op mijn levenspad… Ik kan weer vooruit maar hoop wanneer het nodig zal zijn, weer eens bij te komen tanken in de oase die ik heb mogen ervaren.

Aan alle deelnemers en jullie Ricky en Jan duizend maal dank!

Met vriendelijke groet, Maria

* * *

20 juni 2009, Annemieke Buter schrijft:

Het klooster ademt kalmte en traag verdampt de dagelijkse ruis. De gastvrijheid ontroert me. Een stille stem in mij wordt voelbaar. Ik dans in lichtheid en helderheid, maar er zijn ook donkere vlagen vol verveling. De regelmaat schept ruimte en de soberheid maakt mij ontvankelijk. Er is soms intense vreugde, ik ben verliefd op het leven en de warmte van de ander gloeit in mij. Ik mag zijn wie ik ben en voel de verbondenheid met een andere werkelijkheid, die mij voedt, heelt en draagt. Ik durf te vertrouwen en keer terug naar dat wat is. Er is een stem die mij roept in de stilte, in de ogen van de ander. Ik ontmoet God (‘zien soms even’) en dat voelt als thuiskomen. De herinnering aan deze mooie dagen wijst mij steeds opnieuw de weg die ik wil gaan, als ik het even dreig te vergeten. Er is tijd er is stilte, er is niets dan tijd en stilte.

* * *

17 juni 2009, Servaas (internetretraitant) schrijft:

Afgelopen week is de stromende rivier en zijn bruggen als een draad door de week gelopen. Samen met het motto arm – rijk…. Op zoek naar, zoals je zo mooi aangaf, mijn binnen en buiten, die zich steeds wisselen.

Tijdens deze wandeling tussen de velden die zijn teruggegeven aan de natuur stond er ineens een bordje: “hoe schraler de bodem, de rijker de flora”. Dit sluit zo mooi aan bij mijn eigen beleving. Terug naar mijn eigen ik; mijn eigen bron. Eerst tegen de stroom in om daar bij de bron (het begin) te geraken en dan weer met de stroom mee. Zo zie ik ook mijn innerlijke: als een veld met bloemen die bloeien vanuit hun oorspronkelijke bodem. Een veld bloemen met vele kleuren. Van cultiveren naar natuurlijk; oorspronkelijk. Zo ervaar ik me ook zelf: opgebloeid vanuit mijn eigen voedingsbodem….

Het op deze wijze lezen van bijbelteksten is voor mij iets nieuws. Moeilijk te begrijpen of te doorgronden. Dankzij de jongerenbijbel (enkele jaren geleden uitgekomen) kon ik terugvallen op de teksten waar je naar verwijst. Het rijk der hemelen beleef ik vooral nu hier op aarde. Tijdens de wandeling kwam spontaan naar boven dat ik “m’n eigen voedingsbodem ben en dat ik in staat ben om mijn plant / planten zelf water te geven”. En dat geeft (ook) een rijk gevoel.

Dinsdag …heb ik in stilte een kaarsje opgestoken om me ook op deze wijze met jullie in Megen verbonden te voelen. Zeker op afstand, zeker ook niet in stilte, …wel meer dan ooit stilstaand bij mezelf, mijn verlangen, een geheel nieuwe ervaring. Voor mij was “licht” en “zichtbaar” een thema wat zo aansluit bij mijn proces van deze dagen; zichtbaar te zijn voor mezelf en voor anderen… zonder franje; van glas en licht en stilte…. Leven naar de letter naar de wet; ik gruwel ervan; voor mij is belangrijk leven naar de geest van de wet.

… Bedankt dat ik op mijn eigen wijze, niet in stilte, op verre afstand, deze dagen mocht beleven.

* * *

17 juni 2009, Lyda schrijft: Het was een indrukwekkende week. De pure stilte in de Hof van Lof. De stilte in het klooster. De gastvrijheid van de broeders. De begeleiding van Ricky/Jan, die mij woorden aanreikten om over te mediteren. De vragen onder de meditatieve teksten hebben mij geholpen om goed te realiseren wat de woorden inhoudelijk voor mij betekenden. Het was een rijkdom voor de geest om een week lang in “jezelf” te kruipen en te zien en te voelen en te beleven: “waar sta ik tegenover/in/met het Goddelijke”. De getijden zingen in de kloosterkerk samen met de broeders verhevigden de inspiratie om de weg beter te zoeken naar de Bron, naar het Goddelijke in mij. Het was goed met de groep samen in stilte verbonden te zijn. De meditatieruimte in het klooster was een uitstekende plek om samen te mediteren, om samen te bidden,en ook te bidden voor de retraitanten op afstand, om samen de afsluiting op zondagmorgen, tijdens de Eucharistieviering, te vieren. Vol nieuwe inspiratie, en met veel goede moed, om op mijn gekozen pad, verder te gaan, nam ik afscheid van deze mooi plek in Megen.

* * *

17 juni 2009, Annemieke Buwalda (internetretraitant) schrijft:

Beste Ricky, Jan en andere juni-retraitanten…..

Hiermee wil ik laten weten hoe het mij vergaan is de afgelopen week. Doordat ik in de maartretraite er niet goed ben uitgekomen, had ik vooraf besloten er wat “losser” mee om te gaan. En dat werkte… Elke dag de teksten gelezen, motto meegenomen, maar ingepast in de structuur van die dag, dus niet altijd op hetzelfde moment. Ik weet, dat het niet ideaal is, maar op deze manier beter te verwezenlijken.

De eerste dag, maandag begon al moeilijk, doordat ik een gesprek had met maatschappelijk werk, wat voor mij “zwaar” was…. Maar ik was dankbaar voor de zegen – ben maatschappelijk arm in deze maatschappij en voelde me op onverklaarbare wijze “rijk” toen ik de tekst van Clara in stilte las…..

Dinsdag: “Vrede aan dit huis”, oei, ik voel me in mijn eigen huis momenteel niet goed; maar het onderweg zijn “zonder iets” … en naar buiten gaan, de wereld puur en zuiver bij je binnen laten komen! Toen kwam de woensdag: ik probeer juist minder teksten te lezen – soms overspoeld door woorden – , probeer lopend buiten het motto tot me te laten doordringen, in te laten werken. Donderdag: ben nog zo bezig met het zoeken naar mijn relatie met God…… Ik dank altijd voor de prachtige natuur, het universele gevoel…. En vrijdag: “De inhoud van de pot”, dan kom ik steeds weer bij de tekst van Teresa van Avila*: “Ziel, zoeken moet je jezelf in Mij – en Mij moet je zoeken in jezelf”. De lezingen van zaterdag vond ik erg mooi, maar geen ervaring met blijheid God, direkt…. Sorry, wel door mensen of door de natuur… Zondag was het Sacramentsdag…. Ik ben anti-christelijk opgevoed en heb me pas vier jaar geleden, op 54-jarige leeftijd laten dopen. Ik denk, dat de verbondenheid met Christus in de Eucharistie nog meer moet groeien. Het zit bij mij niet ingeworteld; ik voel me wel verbonden, maar nog te “jong” om oprecht te voelen dat ik er ook bij hoor……

En toen kwam ik in de bibliotheek en “botste” tegen een boek aan: “Pelgrimeren, lopend stilstaan”, door Ricky Rieter….. Uiteraard meegenomen, dank je Ricky en Jan.

Het is me deze keer beter vergaan, nog niet ideaal, maar ik mag in september een keer lijfelijk meedoen en daar kijk ik naar uit.

Vrede en alle goeds + lieve groet van

Annemieke

*Het gedicht van Teresa van Avila is: ‘Ziel, zoeken moet je jezelf in Mij’.

Wij lazen tijdens de retraite hetzelfde gedicht, maar dat kon Annemieke niet weten…

* * *

16 juni 2009, Annemieke Buter reageert (in eerste instantie; de inhoudelijke reactie komt later) met het sturen van een mandala die ze gemaakt heeft op de laatste dag, als weergave van facetten uit de retraite:

…Het was bijzonder om te mogen geven, ontvangen en delen. Ik hoop dat het jullie allemaal goed gaat en misschien tot ziens,

Vrede en alle goeds

16 juni 2009, Zr. Theodora schrijft:

Een hele week op retraite in Megen was voor mij een heel bizondere zegen. Er gaan in mij veel gedachten om, ik hoorde God weer tot mij zeggen “KOM”. Zijn kracht en liefde heb ik mogen ervaren wat dieper is gegroeid in de loop der jaren De klokken en de tijd stonden even stil, ik ontmoette blijde mensen van goede wil Dank zeg ik aan God en allen om mij heen. En in het gebed bijven we met elkaar een. Vrede wens ik jullie en alle goed, zoals een Franciscaan dat doet. 7 juni 2009, Annemieke Buwalda schrijft:

…In mijn reactie op het pelgrimeren heb ik aangegeven hoe moeilijk mijn ervaring de vorige keer was, maar dat ik nu toch weer via internet wil proberen mee te doen.

Vandaag had ik een aanloop-/stille dag……

Ik wens jullie een goede week toe, ga proberen op afstand mee te doen en in september ook lijfelijk.

* * *

7 juni 2009, Alphons:

Graag trek ik op afstand met jullie mee op… Ik wens jullie allen de goede GEEST toe bij jullie retraite, Sjalom ! 7 juni 2009, Jozette:

Veel succes bij de begeleiding en hopelijk is het een vruchtbare groep en ook een vruchtbare tijd voor jullie. Op afstand doe ik mee.

6 juni 2009, Monica Schwarz schrijft:

Met belangstelling volg ik jullie site en ik bewonder jullie inventiviteit en alle energie die jullie erin steken! Ik zal de komende week aan jullie denken, zal me in mijn blote-voeten-lopen en tijdens mijn gebed met jullie verbonden voelen.

Dat het een goede week mag zijn voor alle deelnemers en voor jullie die het begeleiden. Ik ervaar nog regelmatig hoe de retraite van afgelopen jaar nog doorwerkt … dat had ik niet gedacht, dat het zo’n lange adem zou hebben. Ik ben er blij mee …. 6 juni 2009, Guus W.:

Bedankt voor de toegezonden teksten. Ik brand hier ook een kaarsje voor jullie en probeer de retraite op afstand mee te beleven. Dank voor wat jullie mij aanreiken.

6 juni 2009, Servaas van Eijsden schrijft:

Ik wil me graag aanmelden voor de retraite van aanstaande maandag. Om de retraite op afstand mee te doen….. Om een brug te slaan tussen mijn eigen buiten en mijn innerlijke. Om de stroming van de rivier in mezelf, vanuit mijn hart te ervaren… Net als de rivier, beginnend bij de bron en zo verder stromend.

6 juni 2009, Riet Blom schrijft:

Ik wil proberen om mee te doen aan de retraite die a.s. maandag begint.

Graag wil ik ook genoemd worden bij de daartoe geschikte tijden. Ik zal aan jullie allen denken en insluiten in mijn gebeden….

5 juni 2009, Zita schrijft:

Het is toch wel toevallig. Ik heb net de teksten uitgeprint met het voornemen om volgende week met jullie mee te doen. Natuurlijk mag je mijn naam noemen in de retraite.

Mijn voornemen is om in de ochtend (vroeg) de teksten door te nemen en gedurende de dag te reflecteren. Ik zal ook om tien voor tien ‘s avonds met het getijdegebed meedoen.

Als jullie kaarsen gaan branden, wil je er ook een opsteken voor mijn man? Hij wordt maandag in het ziekenhuis opgenomen. Dank jullie wel!

Ik wens jullie allemaal een heel inspirerende retraite toe en ben bij jullie in gebed en gedachten.

Groeten van Zita

3 april 2009, Riet B. vertelt:

Ik wist niet dat het zo fijn was om deel te nemen aan deze retraite’s. Ik was er te laat aan begonnen omdat ik op een of andere manier niet voldoende door had hoe de retraite werkt. Toen ik daar eenmaal achter was vond ik het heerlijk om mee te doen. Ik zocht al lang naar een manier om het geestelijke in mijn leven een betere plek te geven. Het is echter moeilijk om dat alleen te doen. Op deze manier kreeg ik genoeg teksten en oefeningen aangeboden die mij erg aanspreken en die mij heel goed deden. Volgende keer doe ik zeker weer mee maar dan intenser en het lukt zeker nu ik wat meer wegwijs ben geraakt.

30 maart 2009, een retraitant die anoniem wil blijven schrijft onder andere:

De week tijdens de retraite heeft het me wel bemoedigd en getroost dat ik me toch op afstand verbonden mocht weten door gebed. De aangegeven teksten meegelezen. Mijn eigen centrale ‘thema’ zijn de woorden van het gebed van Jabes geweest uit I Kronieken 4:10. Deze zijn ook nu nog actueel en weerspiegelen iets van een ‘zoekende’ periode waarin ik me op dit moment bevind…. Ik zie ook werkelijk uit naar de uitwerking van dit gebed in mijn persoonlijk leven (retraitant via internet) 29 maart 2009, Joke schrijft:

Het was een bijzondere week.

Het is fijn om een hele week weg te zijn en niet alleen maar af en toe eens even bezig te zijn met dingen die te maken hebben met geloof, de bijbel en reflectie op beide.

Het klooster van de broeders is dan een heel fijne plek om te zijn. Fijn om met hen mee te vieren, om zelf te mediteren, maar ook om rustig in de tuin te zitten of te wandelen langs de Maas. Het is voor mij, als gast dan een oase van rust. Een rust die je thuis niet zo gemakkelijk kan vinden.

Heerlijk om zo een week met zaken bezig te zijn die je hart raken!

Ook de dagelijkse gesprekken met een van de begeleiders waren heel plezierig en verdiepend. Een luxe dat er iedere dag iemand drie kwartier naar je luistert en met je mee denkt! Dank daarvoor!

Ik heb een prachtige week gehad!

26 maart 2009, Brief van Nanny :

Nanny vertelde in een brief die ze na de retraite schreef hoezeer haar, al sinds zestig jaar, het gedicht van Reninca Een kroon en een kruis gegrepen had. Tijdens de retraite las ze het voor, maar jammergenoeg wist ze niet helemaal zeker of alle woorden klopten. Ze heeft er al die jaren veel kracht uit geput. Kent iemand van de lezers de juiste tekst?

27 maart 2009, Cilia schrijft:

Graag geef ik een korte reactie op de retraite.

De zondag voorafgaande aan de retraite reageerde mijn lichaam op de spanning. Waar ga ik aan beginnen!

Met rugzak aankomende, voelend als pelgrim, waren de eerste twee dagen zwaar. Ik ben het niet gewend om stil te zijn in een groep mensen. In mijn dagelijkse bestaan werk ik op een BSO en daar wordt wat gekwetterd door al die vogeltjes.

Tijdens deze week ben ik dankbaar voor de luisterende gesprekken en de vele aanrakingen van tekst en natuur.

Het Onzevader, wat ik dagelijks bid, kwam voor mij in deze week sterk naar voren. Dit heeft voor mij doorgewerkt in het vinden van rust. Zo binnen, zo buiten.

Vanuit het nu en richting de toekomst draag ik voldoende spirit met me mee om mijn levensweg te vervolgen. Dank voor de goede dagen.

25 maart 2009, Casimira schrijft:

Na een week rust in Mook heb ik gisteren het laatste retraitebericht gelezen. Heel veel dank voor het gebed en het branden van het licht.

Bepaalde uren voelde ik me bij jullie al was het anders dan ik het eerst bedoeld had. De schriftlezingen en de gedachte aan de groep in Megen waren aanwezig (retraitant via internet).

(Zr. Casimira kwam in september 2008 op onze retraite, in de wetenschap dat ze waarschijnlijk niet lang meer te leven zou hebben. Ze wilde op vruchtbare wijze toegroeien naar de ‘grote stap’. In maart 2009 volgde ze onze retraite via internet en schreef daarna bovenstaande reactie. Casimira is op 28 mei 2009 overleden).

23 maart 2009, Lyda schrijft:

Heet van de naald, wil ik je mijn impressie sturen over de retraite via internet. Het was moeizaam. Ik had mij mentaal goed voorbereid. Meende ook werkelijk dat het zou lukken. Maar…, het leven in/rondom huis vergt toch meer van mij dan ik aanvankelijk dacht..

Ik beweer altijd dat ik zo een rustig leven heb, en juist in de afgelopen week was er te veel op mijn pad gekomen om nu echt mediterend met de aangereikte teksten bezig te zijn.

Ik vond wel de tijd (zoals gewoonlijk) om via Koningsoord de vespers en de completen mee te bidden, en daarbij aangesloten mijn meditatie te houden. Ik had meer willen doen.

Dagelijks las ik de aangereikte teksten. Niet alleen de bijbelse maar ook van Franciscus en Clara.

Ik zag haar over modderige wegen gaan op bezoek bij haar zieke medezuster. Ik fietste op een goed fietspad naar mijn vriendin die weet dat ze niet meer lang te leven heeft. Ik overdacht de woorden van Clara en hoopte dat mijn bezoekje mijn vriendin steunde in deze moeilijke periode. Ik bezoek haar overigens meerdere keren per week.

De tekst van zaterdag maakte (pas op de zondag!) veel indruk op mij. Ik was zaterdag de hele dag onderweg, maar gaf toch wel even een korte pose aandacht aan de retraitanten, en noemde, zoals ik eigenlijk iedere dag wel deed, alle vijf de namen die je mij doorstuurde. Ik bad om sterkte voor jou en Guus, en voor alle andere deelnemers.

Mijn gedachten waren dus wel bij jullie. Hoewel de woorden in mijn hoofd zaten kon ik geen ruimte vinden om te mediteren over de teksten. Het zij zo.

Ik verlangde bij jullie te zijn, met de rust om me heen, en niet afgeleid door zoveel andere zaken die op dat moment wel belangrijk waren voor anderen. Ik heb meerdere mensen bezocht, die mijn bezoek op prijs stellen, waar ik eigenlijk geen echte binding mee heb.

Retraite via internet. Het was toch het experiment waard.

Hopelijk hoor je van de anderen ook positieve geluiden. Dank voor de aandacht aan ons gegeven in de afgelopen week (retraitant via internet).

23 maart 2009, Annemieke schrijft:

Hoe was de maartretraite ‘lijfelijk’?

Erg bedankt voor de laatste mail, met de zegen!

Ik keek er erg naar uit op afstand, via internet mee te doen en wil je hierbij laten weten hoe het mij is vergaan.

Ik had alle ‘handvaten’, teksten en thema’s voor de dag genoteerd en heb elke dag iets opgeschreven.

Het was moeilijk; in het gewone leven, waarin ook al steeds onverwachte dingen gebeuren.

Het dagelijks motto wel opgenomen en bij me proberen te houden; enkele dagen aan teksten toegekomen, maar niet altijd, mede door problemen met dementerende poes en weekeinde bij de kapucijnen in Velp, wat al lang geleden afgesproken was.

Ik wil eerlijk laten weten hoe het mij vergaan is. Ook omdat jullie er veel werk aan hebben. Wellicht is het andere retraitanten op internet veel beter af gegaan.

Ik zou heel graag lijfelijk een keer een stille retraite willen meemaken; het ‘trekt’ al zo lang aan me……

Ik hoop, dat de afgelopen week goed was voor jullie (retraitant via internet).

23 maart 2009, Guus Wijnhoven (begeleiding) schrijft:

Als begeleider heb ik de Stille Retraite ervaren als een lenteweek. Niet alleen vanwege het mooie weer, maar ook als een gevoel van nieuw leven. Voor mezelf maar ook voor de deelnemers die ik heb gesproken zie ik het als een vorm van levensverheldering en levensverdieping. Een weldaad om een week lang stil te staan bij je levensgang. Tot in eeuwigheid duurt zijn trouw… Die trouw geeft vertrouwen, vrede en vreugde. Br. Guus.

22 maart 2009, Ricky Rieter (begeleiding) schrijft:

Nu ik zelf op de retraite terugkijk, voel ik me dankbaar. Dankbaar om alles wat er weer mocht ontstaan. Het is elke keer een unieke ervaring, een geschenk, een verrassing, zowel voor retraitanten als voor ons, als begeleiders.

Wat me ook zeer verwondert is de band die er in de stilte kan ontstaan. Er is nauwelijks een woordenwisseling tussen de retraitanten onderling en toch lijkt het na een week of ieder de ander al heel lang kent.

De Geest waaide deze dagen met een frisse wind door ons heen en de zon, die er wonderlijk genoeg elke dag was, gaf de gelegenheid om veel naar buiten te gaan en te voelen dat de lente er werkelijk aankwam. Dus lente buiten, en lente vanbinnen.