Maandelijks archief november 28, 2019

Namen voor God

Een vermoeden, een geloven, een twijfel of een vertrouwen:  allemaal hebben we zo onze eigen verhouding met de Ene Onnoembare.  Meestal ervaren we onze band met God in alle bescheidenheid.  Vaak ervaren we ook helemaal niets van God.  En soms even… als het ons toevalt..  iets bijzonders.
Pogingen om dit met ons verstand te begrijpen of te vatten zijn vruchteloos.  God valt buiten het gebied waar wij kennis over kunnen hebben,  zo concludeerde de filosoof Kant.
Wel geeft God in de Bijbel zijn naam prijs als Mozes hem daar in de woestijn om vraagt.  De naam die Mozes te horen krijgt  is raadselachtig: ‘Ik zal er zijn vanwege dat ik er zal zijn’. Mysterieus, een soort omschrijving van Aanwezigheid, die er is. Voor ons. Voor mij. Een beweeglijke identiteit die voortgaat en aantrekt zoals brandende vlammen in een levend vuur.

 

Een lange stoet van mensen is minder – of meer –  bewogen en geraakt door die Ene. Franciscus van Assisi schreef een lofzang op God, waarin hij hem eerst Heilig en Koning noemt. Vervolgens Drie en Één, het Goede, en vele andere omschrijvingen, maar liefst 33 in totaal. Als teken dat deze God eigenlijk alle namen past.   Meer nog… dat ieder van ons haar/zijn eigen ervaring met de Aanwezige Ene God namen, titels en gevoelens mag geven. Persoonlijk zoals die ten diepste bij onszelf passen.  Zelfs al zou die naam  ‘afwezige’  heten.

Misschien word je je in een moment van stilte ook bewust van jouw eigen ervaring met God,  en.. kun je daar ook een naam of omschrijving aan geven.  Alleen bekend in jouw hart en bij die Ander.

Dat het zo mag zijn.
Kok Klever

Kruis van San Damiano

Een impressie van onze afgelopen stille retraite in Megen kan alleen maar beginnen met het kruis van San Damiano en het gebed dat Franciscus voor dit kruis gebeden heeft. Want dit kruis stond prachtig in een hoek van onze meditatieruimte opgesteld. En het gebed … dat hebben we in de loop van de week vele malen door ons heen laten gaan. Hardop en in stilte, meditatief en in een verdiepend gesprek dat we extra hadden ingelast. En ja … wat verwacht God van ons? Die vraag voer ik eigenlijk altijd met me mee en speelde ook voor diverse deelnemers. Hoe om te gaan met persoonlijke sores, ziekte of het met pensioen gaan? Wat zou God mij kunnen ingeven? Veel! Was de ervaring, vooral in de stilte.

Ondanks dat de gastvrije broeders in Megen zich regelmatig vergisten en toch een praatje begonnen. We hadden een prachtige week voor wat het weer betreft: wat een kadootje als je dan met de ochtendwandeling de dijk opkomt en een hemel vol prachtig oranje/paars/blauw/ enz. ziet. God was met ons, ook in de herfstkleuren van de Hof van Lof. En in ons hart. Waarbij ondanks / dankzij de stilte een saamhorigheid ontstond die haar vruchten afwierp in het vertrouwen dat we elkaar op de slotavond bleken te geven. Voldaan en ‘in rust’ zijn we weer huiswaarts gekeerd.

Voor mij de eerste keer als begeleider zo. Het heeft voor mij persoonlijk ook echt verdiepend gewerkt, maar ja … dat kon ook niet anders met zo’n centraal Franciscaans Thema! Dat is toch wat we verwachten, toch?

Kok Klever